งจิ่วมีคำสั่งแล้ว พวกใต้บังคับบัญชาจึงจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแต่เนิ่นๆ แล้ว
ในเมืองเฟิ่ง เหล่าผู้ฝึกวิชามารพวกนั้น รวมถึงพวกคนที่ไม่ได้ถูกรับสมัครเข้าเมืองเฟิ่งล้วนยืนเรียงแถวกันอยู่ตรงนั้น พูดคุยถกเถียงกันเบาๆ
“ได้ยินว่าเจ้าเมืองเฟิ่งออกจากการกักตัวฝึกตนแล้ว วันนี้พวกเราขอแค่ถอดดวงวิญญาณออกไปให้ พวกเขาก็จะไม่สังหารพวกเราเพียงเพราะพวกเราเป็นผู้ฝึกวิชามารอีกแล้ว”
“ที่จริงอย่างนี้ก็ดี หลายเดือนมานี้ข้าอกสั่นขวัญแขวนมาตลอด เจ้าว่าพวกเราถูกขังอยู่ในนี้ไม่มีวันได้ออกไปตลอดกาลแล้ว ยังต้องมากังวลและระแวงว่าตนเองจะถูกฆ่าอยู่ตลอดเวลาอีก ชีวิตไม่ง่ายเลยจริงๆ!”
“ใช่ ถึงพวกเราจะมองทะลุความเป็นความตายนานแล้ว แต่หากไม่ตายได้ ใครจะอยากตายกันเล่า”
“นั่นสิ ตอนนี้ข้าคิดแค่ว่าจะถอดดวงวิญญาณให้เจ้าเมืองเฟิ่งแล้วไปจากที่นี่ ต่อไปเมื่อเห็นนางก็จะหลีกหนีไปให้ไกลๆ”
“มาแล้วๆ หยุดคุยกันได้แล้ว พวกเจ้าดู เจ้าเมืองเฟิ่งออกมาแล้ว”
………………………………….
