กลางอากาศ สู้กันมานานแต่กลับไม่สามารถฆ่าเด็กหนุ่มชุดเขียวได้เสียที ผู้ฝึกวิชามารระดับผู้อาวุโสเซียนอดเพ่งมองอย่างละเอียดไม่ได้ น้ำเสียงเคร่งขรึมเปล่งออกจากปากเขาอย่างไม่เข้าใจ “เจ้าเป็นเพียงผู้ฝึกพลังเร้นลับระดับเทพนักรบคนหนึ่ง เหตุใดสู้มานานแล้วก็ยังไม่พ่ายแพ้สักที”
มือของเฟิ่งจิ่วพันไว้ด้วยแพรป่วนฟ้า จ้องเขา เอ่ยว่า “เจ้าใช้พลังแค่ห้าส่วนมาสู้กับข้าเองไม่ใช่หรือ พลังแค่ห้าส่วนก็คิดจะฆ่าข้า ดูถูกข้าเกินไปแล้วกระมัง” สิ้นเสียง แพรป่วนฟ้าในมือเธอตวัดพุ่งออกไปดังวืด ครั้นนี้ จากฝ่ายรับเป็นฝ่ายบุก เธอเริ่มตอบโต้กลับแล้ว
ได้ยินอย่างนั้น ผู้ฝึกวิชามารหรี่ตา “ดีมาก! อย่างนั้นก็ให้ข้าได้เห็นความสามารถของเจ้าหน่อยก็แล้วกัน!” กลิ่นอายพลังวิญญาณในตัวระเบิดออกมาจนถึงขีดสูงสุด ห้านิ้วมือขดงอเป็นกรงเล็บคว้าไปกลางอากาศ พลังขุมหนึ่งโลดแล่นอยู่กลางกรงเล็บของเขา จู่โจมออกไปดังวืด
เฟิ่งจิ่วใช้แพรป่วนฟ้าปัดป้องการโจมตีของเขา แต่กลับเห็นว่ากลิ่นอายพลังเร้นลับบนแพรป่วนฟ้าถูกกระแทกสลายหายไปเพราะการโจมตีนี้ แพรป่วนฟ้าที่เดิมทีดุดันดุจกระบี่พลันอ่อนยวบในพริบตา ลอยล่องกลับมาอยู่ในมือเธออย่างเบาหวิว
ในเวลานี้เอง อี
