่อนตัวเข้ามาใกล้อย่างเงียบเชียบ เขาสะดุ้งตกใจ
“เฮ้ย! เจ้าเป็นใคร!”
ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นรีบหันกลับไป กลับเห็นเด็กหนุ่มชุดเขียวที่นั่งอยู่บนขนนกหลากสีลอยผ่านเหนือหัวพวกเขาไปทั้งอย่างนั้น เพียงอึดใจเดียว ก็ลอยห่างออกไปไกลถึงสามสิบกว่าจั้งแล้ว
“วางใจ ข้าเป็นแค่คนนอก พวกเจ้าคุยกันต่อเถอะ! ไม่ต้องสนใจข้า ข้าแค่บังเอิญผ่านทางมาเท่านั้นเอง” เฟิ่งจิ่วโบกมือโดยไม่หันกลับมามอง เสียงนั้นลอยกลับมาจากระยะห่างสามสิบกว่าจั้ง แต่ท่ามกลางเสียงคำรามอันวุ่นวาย กลับฟังไม่ค่อยชัดเจน
“ว้าก! หนีเร็ว! เร็วเข้า…”
ผู้ฝึกวิชามารคนนั้นที่ไปสำรวจเส้นทางเมื่อกี้วิ่งกลับมาแล้ว เพียงแต่เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสือดาวเมฆาระดับเด้าตัวหนึ่งเหยียบจมพื้น ชั่วขณะนั้น ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องโหยหวนของเขาดังมา…
ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ไกล สีหน้าตื่นตะลึง โดยเฉพาะเมื่อเห็นเสือดาวเมฆากระโจนเหยียบร่างผู้ฝึกวิชามารคนนั้นจมดิน และดวงตาแดงก่ำบ้าคลั่งคู่นั้น พวกเขายิ่งตกใจจนหน้าซีดเผือด หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมา
“บะ บัดซบ!”
เสียงสบถดังขึ้น ผู้ฝึกวิชามารที่เป็นหัวหน้าได้สติคนแรก สาวเท้าออกวิ่งตามเฟิ่งจิ่วไปอย่างบ้าคลั่ง
“อ๊า
