ท่านสู้กับคนอื่นอยู่ลอบโจมตีเขาหรือไม่? สำหรับคนที่อยู่ในนี้ เขาไม่คิดว่าพวกเขาจะไม่ทำอย่างนั้น
ท่ามกลางผู้ฝึกตนเหล่านั้น ปราชญ์เซียนผู้นั้นจ้องกู่เสียงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมองข้างหน้า สุดท้าย ก็หมุนตัวเดินกลับไปก่อน หันเดินไปทางแหล่งน้ำ ตักน้ำเสร็จก็เดินจากไป ตั้งใจจะไปล่าสัตว์
แต่คนอื่นๆ กลับไม่ไปไหน ในกลุ่มพวกเขา ผู้ฝึกวิชามารที่พูดขึ้นเป็นคนแรกเห็นทุกคนล้วนหยุดเดิน จึงหัวเราะหยัน สาวเดินไปข้างหน้า ขณะเดียวกันยังมองกู่เสียงอย่างท้าทายแวบหนึ่ง ราวกับกำลังพูดว่า ‘ถึงข้าจะไป แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้?’
เห็นอย่างนั้น ทุกคนสีหน้าสั่นไหว แต่พริบตาต่อมา พวกเขาต่างก็ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างไม่ทันตั้งตัว
เพราะกู่เสียงที่อยู่บนต้นไม้ง้างคันธนูในมือ พลังของปราชญ์เซียนสำแดงออกมาในเวลานี้ ธนูแหลมที่ห่อหุ้มไปด้วยกลิ่นอายพลังของผู้แข็งแกร่งถูกยิงออกมา ความเร็วนั้น ไม่ใช่ความเร็วที่ผู้ฝึกวิชามารระดับเซียนเหินคนนั้นจะหลบได้
“ฟิ้ว!”
“ฉึก!”
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ผู้ฝึกวิชามารคนนั้นตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เลือดสีแดงสดกระอักออกจากปาก ตรงหน้าอกของเขากลับทิ้งรูแผลที่เกิดจากการทะลุผ่านของธนูแหลมลูกนั้น…
………………………………….
