บตา
“หัวเราะตอนนี้เร็วไปหน่อยหรือไม่!”
เสียงเย็นใสของเฟิ่งจิ่วราวกับพญามัจจุราชจากขุมนรก ดังกระทบโสตประสาทของพวกเขาอย่างชัดเจน ทว่า หนึ่งในผู้ฝึกวิชามารเพียงได้ยิน กลับรู้สึกได้ถึงไอสังหารอันเยือกเย็นที่พวยพุ่งจากปลายเท้าขึ้นมาถึงหัว ตกใจจนตัวสั่นอย่างไม่อาจควบคุม
เขาหันหลังขวับ เบิกตาทั้งคู่กว้างมองเด็กหนุ่มชุดเขียวที่ไม่รู้มาปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อใด อยากจะหลบหลีก แต่กลับรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่ลำคอ เลือดอุ่นๆ พุ่งออกมาในตอนนั้นเอง ร่างกายของเขาแข็งทื่อ อ้าปากอย่างเหลือเชื่อ…
ความเคียดแค้นและอาฆาตพุ่งพล่านในใจเขา เขาเค้นวรยุทธ์ทั้งหมดที่มี ในชั่วขณะที่ยังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายอยู่ กระตุ้นวรยุทธ์ทั้งหมดที่มีออกมา หมายจะดึงเด็กหนุ่มชุดเขียวตรงหน้าให้ตายตกไปตามกัน!
เห็นเพียงร่างกายของผู้ฝึกวิชามารคนนั้นบวมเป่งขึ้นมาราวกับลูกหนังที่ถูกสูบลม แรงกดดันอันแข็งแกร่งน่าพรั่นพรึงกระจายแผ่ปกคลุมไปหาเฟิ่งจิ่วในชั่วพริบตา ดวงตาของเขากระทั่งถลนออกมานอกเบ้าเพราะกระแสพลังในร่างกายพองขึ้นมา
ผู้ฝึกวิชามารที่เหลือเห็นอย่างนั้นก็อดร้องขึ้นด้วยความตกใจไม่ได้ “แย่แล้ว! เขาจะระเบิดตัวเอง!”
………………………………….
