รกิน ยาของนายท่านยอดเยี่ยมมาก พวกเราแทบไม่ต้องทำอะไรเลย”
ทว่าเมื่อได้ยินอย่างนั้น บางคนก็ดีใจ บางคนกลับขมวดคิ้วแน่น ชายชราสองคนนั้นเมื่อฟังชายฉกรรจ์เล่าจบ พวกเขากลับคิดไกลกว่านั้น
ยามนี้ล่าสัตว์ร้ายด้วยการใช้ยา หากใช้ยาหมดแล้วเล่า? แม้พวกเขาล้วนเป็นปราชญ์เซียน แต่ในป่าอสูรแห่งนี้ก็มีสัตว์ร้ายที่พวกเขาไม่อาจต่อกรด้วยได้อยู่ หากใช้ยา อย่างไรก็ไม่ใช่แผนการระยะยาวอยู่ดี
เฟิ่งจิ่วกลับไม่รู้ว่าคนข้างหลังกำลังกังวลเรื่องนี้อยู่ เธอตามพวกเขาออกจากป่าอสูร เห็นพวกเขาเองก็ใช้เส้นทางใต้ดินเช่นกัน เพียงแต่ไม่ค่อยเหมือนกับเส้นที่เธอใช้ตอนเข้ามาเท่านั้น
ครั้นออกจากป่าอสูร ขี่กระบี่บินตามพวกเขาไป ระหว่างทางหยุดพักเป็นระยะ เวลาประมาณสามวันก็เดินทางมาถึงที่ซ่อนตัวของพวกเขา
“นายท่าน ก็คือที่นี่” ชายชราเอ่ย พลางชี้ไปข้างหน้า
เฟิ่งจิ่วมองไปข้างหน้า อดยักคิ้วไม่ได้ “ที่นี่ไม่มีแม้แต่คน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่ซ่อนตัว ท่านมั่นใจหรือ ว่าคนในตระกูลของพวกท่านอยู่ที่นี่หมด?”
“ฮะๆๆ นายท่าน เป็นที่นี่ไม่ผิดแน่ เพียงแต่ที่ซ่อนตัวของพวกเราไม่ได้อยู่ที่นี่ ทว่าเป็นถ้ำใต้ดิน” ชายชราลูบหนวดยิ้มๆ บอกเฟิ่งจิ่วว่า “ที่นี่ยังสร้างค่
