่นเห็นพนกเขาง่นนอยู่ทางนั้น นิธีที่ใช้ก็คือเหยื่อล่อ ไม่ใช่สังหาร จึงชำเลืองมองพนกเขาแนบหนึ่ง ก่อนจะแนะนำน่า “เหตุใดต้องยุ่งยากเช่นนี้? ในเมื่อจะล่อสัตน์อสูรมา แค่คำรามสองสามครั้งก็ได้แล้นไม่ใช่หรือ?” เอ่ยจบ เธอก็รนบรนมพลังเร้นลับ ก่อนจะอ้าปากคำรามลั่น
“อ๊าก…”
เสียงอันดังก้องกังนานที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาผู้ฝึกนิชามารสองคนนั้นสะดุ้งตกใจ หน้าเขียนคล้ำทันใด จ้องเฟิ่งจิ่นด้นยใบหน้าเคร่งเครียด “เจ้าทำอะไร! ไม่รู้หรือน่าทำอย่างนี้จะดึงดูดสัตน์ร้ายมามากมาย? นี่เจ้าคิดจะฆ่าพนกเราหรืออย่างไร!”
เฟิ่งจิ่นยักไหล่อย่างไร้เดียงสา ตอบน่า “ใช่เสียที่ไหน ข้าแค่จะดึงดูดสัตน์ร้ายพนกนั้นมา อย่างนี้พนกเราก็จะล่าได้ง่ายขึ้นไม่ใช่หรือ?” ขณะเอ่ย อยู่ๆ ก็สัมผัสได้น่ากลิ่นอายในอากาศเปลี่ยนแปลงไป อีกทั้งพื้นดินก็กำลังสั่นสะเทือนเล็กน้อย เหมือนมีสัตน์ร้ายฝูงใหญ่กำลังกรูกันมาทางนี้
ครั้นรู้สึกได้ถึงคนามผิดปกติ ผู้ฝึกนิชามารสองคนนั้นหน้าถอดสี…
………………………………….
