แหลมใสกริ๊งๆ ต่อไป…
ในความมืด แสงจันทร์ถูกพยับเมฆบดบัง มีเพียงแสงจันทร์ที่เล็ดลอดออกมาอันน้อยนิดสาดส่องลงมา และบนทางเดินเล็กๆ เส้นนี้ที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด หญิงสาวในชุดสีแดงเส้นผมสยายผู้หนึ่งกำลังเดินด้วยฝีเท้าเบาหวิว มองจากที่ไกลๆ แลดูคล้ายกับวิญญาณอยู่หลายส่วน
ในความมืดด้านหลังเธอ เงามืดสิบกว่าเงาลอยอยู่กลางอากาศตามเธออยู่ห่างๆ อย่างนั้น พวกมันราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับความมืด ทำให้ไม่มีใครรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกมัน…
เฟิ่งจิ่วเดินไปตามทางเดินเล็กๆ แม้เธอจะไม่หันกลับไปมอง แม้เธอจะไม่เห็นเงามืดที่อยู่รอบๆ แต่ก็รู้ว่าพวกมันกำลังตามเธอมา เพียงแต่ที่นี่คือที่ไหนกันแน่? เธอถูกประตูแห่งความมืดดูดเข้ามาอยู่ในสถานที่แบบใดกันแน่? เหตุใดอากาศที่นี่จึงได้เย็นยะเยือกเช่นนี้?
ตอนนั้นหวันเหยียนเชียนหวาเคยบอกกับเธอว่า ขอเพียงใส่กระดิ่งและน้ำเต้าเล็กนี้ติดตัว จะไม่มีวิญญาณร้ายเข้าใกล้ เรื่องอื่นไม่รู้ แต่ที่สิ่งชั่วร้ายใต้ผืนดินเหล่านี้ไม่กล้าเข้าใกล้เธอนั้นเป็นเรื่องจริง
………………………………….
