หักคอตายขณะล้อมวงโจมตีเข้าไป จากนั้นโยนร่างทิ้งลงมาจากที่สูงราวกับทิ้งขยะ เขาราวกับสังหารจนดวงตากลายเป็นสีแดง หลังจากฆ่าผู้ฝึกตนพวกนั้น ก็แหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่าๆๆๆๆ! ในเมื่อบีบบังคับให้ข้าต้องเปิดฉากการสังหาร อย่างนั้นข้าก็จะสงเคราะห์พวกเจ้าเอง!” เสียงของเขาพลันเงียบหายไป แววตากระหายเลือดกวาดมองผู้ฝึกตนพวกนั้น สุดท้าย มองผ่านผู้ฝึกตนเหล่านั้นมาที่เฟิ่งจิ่วในชุดสีแดง
“อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”
เขากวาดวาดมือทั้งสองข้าง ค่อยๆ กำหมัด จ้องมองพวกเขา น้ำเสียงกระหายเลือดและบ้าคลั่ง “หลังจากฆ่าพวกเจ้า ข้าก็ฆ่าคนในจวนนี้ให้หมด จากนั้นก็ฆ่าคนในเมือง! ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องตายอยู่ที่นี่ทุกคน!”
ครั้นเห็นความแข็งแกร่งของปีศาจเลือด เพียงโบกมือก็ฆ่าผู้ฝึกตนคนหนึ่งได้ ผู้ฝึกตนคนอื่นจึงอดลังเลไม่ได้ หากเข้าไปอีก หากถูกฆ่าไปด้วย เกรงว่า…
นึกมาถึงตรงนี้ ผู้ฝึกตนบางส่วนถอยหลังออกมาประมาณสามสามจั้ง หันไปเอ่ยกับเจ้าเมืองอย่างขอโทษ “เจ้าเมืองลู่ พลังของปีศาจเลือดนี่แข็งแกร่งเกินไปแล้ว พวกข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันจริงๆ ขอโทษด้วย”
เอ่ยจบ เขาก็ประสานมือให้เจ้าเมืองลู่อย่างขอโทษ หันตัวคิดจะหนี แต่ใครจะรู้ ใ
