นหยัน ทันใดนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดที่มือ เขาสูดหายใจ สะบัดมือออกไปตามสัญชาตญาณ พร้อมกับโยนคนในมือออกไปพร้อมกันด้วย
“กรี๊ด!”
จู่ๆ ก็ถูกสะบัดทิ้ง เสียการทรงตัวดิ่งลงไป กอปรกับเรี่ยวแรงของผู้ฝึกตนระดับปราชญ์เซียนทำให้นางดิ่งลงมาเร็วยิ่งกว่า และยิ่งจุดลมปราณของนางถูกสกัดจุดไว้ หากไม่มีคนรับตัวไว้ เกรงว่าหากร่วงตกลงมา ไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัส
ในเวลานี้เอง เฟิ่งจิ่วที่ตอบสนองเร็วกว่าทุกคน เธอคอยสังเกตอยู่ตลอด เสี้ยวเวลาที่ผู้ฝึกวิชามารสะบัดคนทิ้ง เข็มเงินหลายเล่มพุ่งออกไป ขณะเดียวกัน เธอเขย่งปลายเท้าบินออกไป แพรป่วนฟ้าในมือตวัดออกไปรัดเอวของหร่วนหรู ดึงนางเข้ามาข้างกาย พร้อมกันนั้นยังกำจัดพลังของปราชญ์เซียน พานางลงบนพื้นอย่างปลอดภัย
แทบจะในเวลาเดียวกัน เจ้าเมืองลู่กับต้วนเยี่ยรวมพลังบินขึ้นไป ผู้ฝึกตนคนอื่นเห็นก็ล้อมผู้ฝึกวิชามาร ขณะเดียวกัน ประกายดาบเงากระบี่พวยพุ่งออกไป กระแสพลังและแรงกดดันอันแข็งแกร่งกระจายไปทั่วบริเวณ…
“หร่วนหรู หร่วนหรูเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ลู่ซีเหยียนรีบวิ่งมาที่ข้างกายนาง ทว่าเวลานี้ เฟิ่งจิ่วคลายจุดลมปราณของหร่วนหรู ถามว่า “ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
นางถูกสะบัดทิ้งลงมาจากก
