ตั้งแต่แรกพบ ข้าอี้ซิวหรานหน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น บุคลิกไม่ธรรมดา คู่ควรกับแม่นาง แม่นางคิดว่าอย่างไร?”
ฟังวาจาเรื่อยเปื่อยที่ดังอยู่ข้างหู เฟิ่งจิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ชะงักเท้าเหล่มองคนที่กำลังพูดพล่ามอยู่ข้างๆ จ้องพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “อี้ซิวหราน?”
“ใช่แล้ว ข้าเอง” เขาพยักหน้ายิ้มๆ จ้องมองเธอด้วยแววตาเร่าร้อน
“หนีออกมาจากหอนายโลมไหนกัน? ไม่รู้หรือว่าที่นี่คือที่ไหน?”
อี้ซิวหรานมุมปากกระตุกทันที ขันทีน้อย?
เขาก้มหน้ามองตัวเอง ถามว่า “คนมากพรสวรรค์หน้าตาบุคลิกโดดเด่นเช่นข้า หอนายโลมแห่งไหนจะกล้ารับไว้? แม่นางล้อเล่นแล้ว”
ทางด้านนั้น หร่วนหรูตามหามาถึงที่นี่แล้ว นางเห็นเหตุการณ์นี้พอดี รีบก้าวเข้ามาหา ทว่าเพิ่งจะเข้าใกล้ก็ได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของภูตหมอดังขึ้น
“ไม่ได้หนีมาจากหอนายโลม แล้วเจ้าจะขยิบตาให้ข้าทำไมนักหนา? หรือว่าเจ้าเป็นโรคลมชัก?”
เฟิ่งจิ่วมองดูรอยยิ้มมุมปากที่แข็งค้างของชายหนุ่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะแค่นเสียงเอ่ยว่า “โรคลมชักเป็นอาการป่วย ต้องรักษา”
………………………………….
