้าเมืองหรือ?”
“แต่ก่อนไม่เคยเห็นเขา ข้าคิดว่าคงเพิ่งมาวันนี้วันแรก อาจเป็นผู้ฝึกตนที่มาตามป้ายประกาศนั่น” หร่วนหรูตอบ
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก ทั้งสองเดินทอดน่องไปช้าๆ คุยสัพเพเหระกันบ้าง กระทั่งมาถึงลานบ้านข้างหลังจึงค่อยหยุดเดิน
“ภูตหมอ ท่านพักที่เรือนนี้ก็แล้วกัน! ข้างๆ เป็นเรือนของซีเหยียน ข้าอยู่กับนาง หากมีเรื่องอะไรก็มาหาพวกข้าได้” หร่วนหรูบอกเบาๆ พาเธอเข้าไปข้างใน “อีกเดี๋ยวท่านดูว่าขาดอะไรไปบ้าง ข้าจะบอกซีเหยียนให้สั่งคนเอามาให้”
เฟิ่งจิ่วสำรวจเรือนนี้ จากนั้นก็เข้าไปดูข้างใน เอ่ยว่า “ไม่ต้อง เท่านี้ก็ดีมากแล้ว” เธอไม่ได้จะอยู่ที่นานเสียหน่อย
“อย่างนั้นท่านพักผ่อนก่อน ข้าไปบอกซีเหยียนกับอาจารย์อาต้วนที่อยู่ด้านหน้าสักหน่อย พวกเขาจะได้ไม่เป็นห่วง” นางค้อมกายเล็กน้อย ก่อนจะถอยออกไป พร้อมกับดึงเอาประตูปิดลงด้วย
เฟิ่งจิ่วเห็นนางออกไปแล้ว ก็เดินไปนั่งที่ขอบเตียง ถอดรองเท้าออกเอนกายลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มจากนั้นก็หลับไป
เหมือนอย่างที่ต้วนเยี่ยบอก เมื่อคืนไม่ได้พักผ่อนดีๆ วันนี้ก็เดินเที่ยวไปครึ่งค่อนวัน ตอนนี้ครั้นได้เอนกาย ไม่นานก็หลับลึกไปอย่างรวดเร็ว…
ต้วนเยี่ยที่อยู่ข้าง
