มาก ลู่ซีเหยียนจึงเอ่ยว่า “อาจารย์อาต้วน พวกเราทางไปทางนั้นกันเถิด! ทางนั้นเป็นทางเดินเล็กไม่มีคน ข้าพาพวกท่านไปพักก่อนแล้วค่อยไปบอกท่านพ่อ”
พวกเขากำลังจะเดินไปอีกทาง พลันนั้น ผู้ฝึกตนชายวัยกลางคนคนหนึ่งเหลือบมองว่าอย่างไม่ตั้งใจ ครั้นเห็นใบหน้าเด็กกว่าวัยของต้วนเยี่ย ก็อดเผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจไม่ได้
“สหายต้วน! สหายต้วน!”
คนผู้นั้นเบียดออกมาจากกลุ่มคนด้วยสีหน้าตื่นเต้น วิ่งไปหาต้วนเยี่ย มาหยุดอยู่ตรงหน้าเขามองอยู่ครู่หนึ่ง บอกว่า “โอ้ เป็นสหายต้วนจริงหรือ! ข้านึกว่ามองผิดไป นึกไม่ถึงว่าเป็นท่านจริงๆ”
เสียงของผู้ฝึกตนคนนั้นก้องกังวาน พอเขาเอ่ยจบ ความสนใจของทุกคนล้วนถูกดึงดูดมา ยามนี้สายตาของทุกคู่ล้วนถูกดึงดูดมาที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ของต้วนเยี่ย พวกเขาลอบสงสัย เด็กหนุ่มคนนี้ดูอายุไม่มาก ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินคนนั้นเห็นเด็กหนุ่มเหตุใดจึงตื่นเต้นขนาดนี้?
ด้วยเหตุนี้ คนที่รู้จักผู้ฝึกตนคนนั้นจึงถาม “สหายหง ไม่รู้ว่าสหายน้อยผู้นี้คือ?”
ผู้ฝึกตนคนนั้นหัวเราะตอบ “ฮ่าๆๆ พวกท่านไม่รู้จักกระมัง! ท่านนี้คือสหายต้วนเยี่ยจากสำนักเมฆาหยก เขากราบเข้าไปเป็นศิษย์สำนักเมฆาหยกได้ไม่ดีกี่ปี พลังพัฒนารวดเร็
