ดถึงเจอหรือไม่?”
“บนถนนเส้นนี้ไม่มี ลองเดินเข้าไปดูอีกหน่อย” เธอตอบ แต่กลับเดินเลี้ยวไปยังร้านขายขนมแป้งอบเนื้อร่วน ก่อนจะซื้อมาสิบชิ้น
“อืม กลิ่นหอมมาก” เธอสูดดมยาวๆ ดมกลิ่นหอมของขนมนั้น เผยรอยยิ้มแห่งความสุขออกมา
ท่าทางของเธออย่างนี้ ทำเอาต้วนเยี่ยส่ายหน้ากับตนเอง ถามว่า “ถ้าอย่างไรหาที่นั่งดื่มชาสักถ้วย? ให้เจ้าได้กินอะไรหน่อย?”
ขณะเสนอ เขาหันไปมองรอบๆ เห็นแถบนี้มีร้านค้ามากมาย แผงลอยเองก็มีไม่น้อย จึงถามเจ้าของแผงลอยขายขนมแป้งอบว่า “ท่านผู้เฒ่า ในเมืองนี้หอสุราไหนมีชื่อเสียงที่สุด?”
ชายชราที่ขายขนมแป้งอบยิ้มตาหยี ตอบว่า “ทั้งสองท่านคงมาจากต่างถิ่น จึงได้ไม่รู้ว่าในเมืองของเราหอสุราที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือหอสุราไป๋เซียง อาหารขึ้นชื่อของที่นั่นมีแปดอย่าง อาหารอย่างอื่นรสชาติก็ดีมากเช่นกัน นอกจากนี้ ชนิดชาก็มีมากมาย เพียงแต่ที่นั่นราคาของค่อนข้างแพง คนทั่วไปไม่มีปัญญากิน”
………………………………….
