ตอนที่ 2211 หน้าแดงแล้ว
ต้วนเยี่ยยกมือลูบหน้าโดยอัตโนมัติ ดวงหน้าที่มือสัมผัสโดนนั้นร้อนผะผ่าว ไม่ต้องดูก็รู้ว่าแดงไปทั้งดวงจริงๆ แม้จะอยากปฏิเสธก็ทำไม่ได้แล้ว ด้วยเหตุนี้ เขาแค่นเสียงขึ้นจมูกเบาๆ เอ่ยอย่างขัดเขินว่า “ใช่เสียที่ไหน! ข้าร้อนต่างหาก!”
ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหนึ่งได้สติ หันไปมองบรรดาลูกศิษย์ชายที่เหม่อมองอย่างใจลอย จึงอดไม่ได้ที่จะกระแอมเตือนหนักๆ เพื่อเรียกสติของพวกเขากลับมา
เหล่าลูกศิษย์หญิงที่เห็นอย่างนั้นก็อดฉงนฉงายไม่ได้ บ้างก็มีแววตาริษยา บ้างก็มีแววตาอิจฉา แต่ละคนล้วนหันไปจับจ้องเงาร่างสีแดงเช่นกัน
“ต้วนเยี่ย ท่านนี้คือ?” ชายวัยกลางถาม ดูท่าทางทั้งสองน่าจะรู้จักกัน
“นางชื่อเฟิ่งจิ่ว เป็นสหายของข้า” ต้วนเยี่ยตอบ สายตาจับจ้องเฟิ่งจิ่ว อดถามไม่ได้ “เจ้าไม่ลงมาหรือ?” เป็นผู้หญิงยิงเรือแท้ๆ เหตุใดนางชอบนั่งบนต้นไม้นักนะ?
เมื่อเห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วกระโดดลงมาจากต้นไม้ ยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสองอย่างมั่นคง เธอหันไปยิ้มให้ต้วนเยี่ย ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ชายวัยกลางคนเล็กน้อย “เรียกข้าว่าเฟิ่งจิ่วก็พอ ข้าผ่านทางมาพอดี เห็นต้วนเยี่ยอยู่ที่นี่ จึงมาทักทาย”
“แม่นางเฟิ่ง”
ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับเล
