ว่าข้าคือนายแห่งตลาดมืด จึงเรียกข้าว่าท่านลุงเฮย?” เขามองสตรีในชุดสีแดงสะดุดตา สายตาไหวระริกเล็กน้อย
นี่ก็คือภูตหมอเฟิ่งจิ่วตัวจริงแน่นอน แต่ก่อนเคยเห็นแต่ภาพเหมือน วันนี้ได้พบตัวจริงครั้งแรก จึงได้รู้ว่าโดดเด่นสะดุดตากว่าในภาพเหมือนเป็นร้อยเท่า
เฟิ่งจิ่วยิ้ม เอ่ยว่า “แม้ข้าจะเคยคบค้าสมาคมกับตลาดมืดหลายต่อหลายครั้ง แต่กลับไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามของท่านลุงเฮยเลย! อย่างไรท่านก็เป็นนายแห่งตลาดมืด ข้าคิดท่านลุงเฮยก็เป็นชื่อที่เหมาะกับท่านดี”
“หึๆๆ…”
เมื่อได้ยินอย่างนี้ เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังออกมาจากทรวงอก คล้ายจะกระทบกับอาการบาดเจ็บภายใน สีหน้าของเขาพลันซีดเผือด เหงื่อไหลซึมหน้าผาก ใบหน้ากลับยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเบิกบาน เห็นได้ว่าเขาอารมณ์ดีนัก
“ช่างเถิด ท่านลุงเฮยก็ท่านลุงเฮย! เดาว่าคงมีแต่เจ้าเท่านั้นแหละที่กล้าเรียกข้าเช่นนี้”
“ที่จริงข้ามีคำถามหนึ่งอยากถามท่านมานานแล้ว เพียงแต่แต่ก่อนไม่มีโอกาสได้ถาม ยามนี้ท่านก็ฟื้นแล้ว ไม่สู้ตอบคำถามข้าหน่อยเป็นอย่างไร?” เธอหรี่ตาครึ่งหนึ่ง มองเขาพร้อมกับเผยรอยยิ้ม
ครั้นได้ยิน นายแห่งตลาดมืดมองเธอด้วยดวงตาแฝงรอยยิ้ม ถามว่า “เจ้าอยากถามข้าว่า เ
