ข้างนอก พวกคนที่รอกวนสีหลิ่นอยู่เห็นเธอออกมาก็เดินเข้ามา พวกหลัวอวี่ถามอย่างรอไม่ไหว “นายท่าน กู้โม่เป็นอย่างไรบ้าง? เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่?” ในน้ำเสียงแสดงถึงความกังวลอย่างปิดไม่มิด
“ยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ยังไม่พ้นขีดอันตราย” เฟิ่งจิ่วตอบ มองพวกเขาแวบหนึ่ง เห็นว่าบนตัวพวกเขาล้วนมีบาดแผลเล็กใหญ่ต่างกันไป จึงเอ่ยว่า “คนของสำนักปัญจพิษชำนาญการใช้พิษ แม้พวกเจ้าจะกินยาแก้พิษกันไว้แล้ว แต่จะประมาทไม่ได้”
ขณะเอ่ย เธอส่ายหน้าถอนหายใจ “โชคดีที่พิษของพวกเจ้าไม่ได้ร้ายแรงเหมือนกู้โม่ ไม่อย่างนั้นต้องแย่แน่” นึกดูแล้วพิษนั่นร้ายกาจยิ่งนัก แต่การจะทำยาพิษที่ร้ายแรงขนาดนั้นขึ้นมาได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่เช่นนั้นเดาว่าพวกเขาคงไม่รอดกันสักคนแล้ว
“พวกข้าล้วนไม่ได้เป็นอะไรมาก บาดแผลเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องเล็ก กลัวก็แต่กู้โม่เขา…”
“รอข้ากลั่นยาแก้พิษระดับเจ็ดได้ก่อนเถิด! พิษที่เขาโดนเป็นชนิดเดียวกับที่นายแห่งตลาดมืดโดน ตอนนี้มีเพียงยาแก้พิษระดับเจ็ดเท่านั้นที่แก้พิษของเขาได้” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ขณะที่ในใจก็ยังครุ่นคิดว่ายาเตานี้จะมีอัตราความสำเร็จสูงแค่ไหน?
ครั้นได้ยินเช่นนั้น กวนสีหลิ่นจึงถาม “อย่าง
