ป็นปราชญ์เซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย คนของหอยาสวรรค์รับมือยากอยู่แล้ว ยามนี้จู่ๆ ก็มีชายคนนี้โผล่มาอีกคน ส่วนเฟิ่งจิ่วผู้นั้นจนป่านนี้ก็ยังไม่โผล่หน้ามา ไม่รู้ว่าวางแผนอะไรอยู่ที่ใดหรือไม่?
“พี่ใหญ่กวน” เหลิ่งหวาเห็นเขาก็เผยยิ้ม
“ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” กวนสีหลิ่นหันมองเขา เห็นบนตัวเขามีรอยแผลหลายเส้น เลือดสีแดงสดท่วมเสื้อคลุม อดขมวดคิ้วไม่ได้ สายตาคมปลาบแฝงไอสังหารตวัดมองผู้ฝึกตนเหล่านั้น
“กลืนเมฆา เจ้าถ่วงเวลาเขาไว้ รอกำจัดคนพวกนี้เมื่อใด ค่อยสังหารเจ้าลูกลิงนั่น!”
เสียงเย็นชาของกวนสีหลิ่นเปล่งออกไป นาทีถัดมา เขาตวัดดาบพุ่งออกไป การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วมาก ลงมือด้วยกระบวนท่าดุดันเอาชีวิต ซ้ำยังเป็นพลังของผู้ฝึกพลังเร้นลับระดับปราชญ์นักรบ แม้ผู้ฝึกตนเหล่านั้นตั้งรับการต่อสู้ไว้แล้ว แต่ก็ยังยากจะต้านทานผู้ฝึกตนที่มีพลังแข็งแกร่งกว่าพวกเขาได้ หนึ่งในนั้นหลบเลี่ยงไม่ทัน ถูกสังหารในพริบตา
ความดุดันของกวนสีหลิ่น ทำให้ผู้ฝึกตนสำนักปัญจพิษเหล่านั้นอกสั่นขวัญแขวน พวกเขาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว พลางหันไปมองชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้า วันนี้พวกเขาตั้งใจมาหยั่งเชิงพลังของอีกฝ่ายเท่านั้น หรือต้องสู้รบต่อไปอ
