ช่ของเขาแล้ว…
นึกมาถึงตรงนี้ เขาปวดใจด้วยความเสียดาย อดหันไปมองเฟิ่งจิ่วด้วยความขุ่นเคืองไมได้ “หญ้าเจ็ดดาราต้นนั้นเป็นหนึ่งในยาแก้พิษระดับเจ็ด เจ้ากลั่นยาแก้พิษระดับเจ็ดไม่ได้เสียหน่อย ขุดไปแล้วเจ้าจะใช้ทำอะไรได้?”
“หึๆ…”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาหรี่เล็ก ยิ้มร่า “หญ้าเจ็ดดาราต้นนั้นเป็นของข้าแล้ว เจ้าเขาเยี่ย ข้าจะทำอะไรกับเขา ก็ไม่เรื่องของท่านเจ้าเขาแล้ว”
เมื่อได้ยินแล้ว สีหน้าของเขาแข็งกระด้าง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย หญ้าเจ็ดดาราของเขา…เขามีหญ้าเจ็ดดาราอายุห้าร้อยปีเพียงต้นเดียวเท่านั้น เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องแพ้ให้เจ้าหนู…ไม่สิ แม่หนูคนนี้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขาแพ้แล้ว ซ้ำยังแพ้จนหมดสภาพถึงเพียงนี้…
เจ้าสำนักที่ยืนมองอยู่ด้านหนึ่ง เขากระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ เหล่าเยี่ย ท่านพาสหายน้อยเฟิ่งไปขุดหญ้าเจ็ดดาราอายุห้าร้อยปีต้นนั้นของท่านเสียเถิด! นี่เป็นเดิมพันที่ตกลงกันไว้ก่อนการประลองแล้ว เมื่อกล้าเดิมพันก็ต้องยอมรับผล รีบไปเถิด”
เจ้าเขาโอสถได้ยินก็หนวดกระตุก ถลึงตาจ้องเฟิ่งจิ่ว สะบัดเสียงสั่ง “ตามข้ามา!”
………………………………….
