อยู่หลังประตูพร้อมกับง้างธนูยักษ์เล็งไปยังผู้ฝึกตนที่โจมตีนางเมื่อครู่
เนื่องจากผู้ฝึกตนคนนั้นกำลังสู้กับหนึ่งในองครักษ์เฟิ่งอยู่ ร่างของพวกเขาสองคนเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา นางง้างธนูยักษ์เล็งเป้าไปที่ผู้ฝึกตนคนนั้น แต่กลับกลัวว่าจะยิงโดนองครักษ์เฟิ่ง ด้วยเหตุนี้ลูกธนูจึงเคลื่อนไหวไปตามเงาร่างของทั้งสอง กระทั่งนางสบโอกาส รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า รีบคลายมือออกจากลูกธนูทันใด
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูพุ่งออกไปพร้อมกับเสียงแหวกอากาศ เพียงแต่ในขณะนั้น ผู้ฝึกตนคนนั้นหลบการโจมตีขององครักษ์เฟิ่งพอดี จึงทำให้หลบเลี่ยงธนูลูกนั้นได้อย่างเฉียดฉิว ขณะที่หยางเสี่ยวเอ้อร์กำลังงุ่นง่าน ไม่นานกลับต้องอ้าปากค้างจ้องไปข้างหน้า
เพราะแม้ว่าธนูลูกนั้นไม่ได้ยิงโดนคนที่นางต้องการจะยิง กลับยิงโดนผู้ฝึกตนอีกคนที่กำลังสู้กับองครักษ์เฟิ่งคนหนึ่งอยู่ข้างหลัง ธนูยาวพุ่งทะลุแผ่นหลังของเขา ผู้ฝึกตนคนนั้นตัวแข็งค้าง ก้มหน้ามองธนูแหลมที่พุ่งทะลุร่างของตนเอง เบิกตากว้างอย่างเจ็บแค้น เขาไม่มีกระทั่งโอกาสเหลียวหลังกลับมา เพราะองครักษ์ที่อยู่ด้านหน้าถือกระบี่ตวัดขวางเข้ามาบั่นคอของเขาออกจากร่างในพริบตา
หยางเสี่ยวเอ้อร์ที่เห็นภาพนั้นก็
