! ประมาทเกินไปดังคาด! เผลอเพียงแวบเดียว แค่อารมณ์พลุ่งพล่านเพียงเล็กน้อย เปลวไฟก็แผดเผายาในเตาหลอมจนไหม้เกรียม เมื่อเห็นยาทิพย์ในเตาถูกทำลายไปเช่นนี้ เขารู้สึกปวดใจด้วยความเสียดายนิ่งนัก!
อีกด้าน เจ้าสำนักและคนอื่นๆ มองเจ้าเขาโอสถด้วยความประหลาดใจ นี่เขาล้มเหลวหรือ? ดูท่าทางยาระดับหกไม่ได้กลั่นได้ง่ายๆ อีกอย่าง ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกมากกว่าพระอาทิตย์จะตกดิน!
พอเห็นการกลั่นยาของทั้งสองคนไม่มีความคืบหน้า บางคนก็หลับตาฝึกวิชา บางคนก็หลับตางีบพักผ่อน…
เมื่อเวลาผ่านไป ฝั่งเฟิ่งจิ่วล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนฝั่งเจ้าเขาโอสถหลังจากล้มเหลวสองครั้ง การกลั่นยาครั้งที่สามเขาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ ขั้นตอนที่ส่วนผสมใกล้จะจับตัวกันเป็นเม็ด เขาไม่กล้าประมาทอีก จ้องมองด้วยความตั้งใจ กระทั่งกลุ่มพยับเมฆเหนือท้องฟ้าเริ่มแปรปรวน ฟ้าแลบแปรบปราบ สายฟ้าปรากฏรางๆ
“ดูนั่น! สายฟ้าล่ะ! ฝั่งเจ้าเขาโอสถกลั่นยาสำเร็จแล้ว!”
ยามผู้คนรอบๆ เห็นภาพนั้น ต่างก็แหงนหน้ามองสายฟ้าที่อยู่เหนือหัวด้วยความตื่นเต้น สิ้นเสียงของพวกเขา เสียงเปรี้ยงดังสั่น สายฟ้าทะลวงผ่านชั้นเมฆผ่าลงมา…
“เปรี้ยง!”
………………………………….
