มพำ เจ้าเขาโอสถมุมปากกระตุก ที่แท้เด็กหนุ่มไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายาทลายใจสีม่วงเป็นยาอะไร? แล้วจะแข่งกับเขาได้อย่างไรกัน? อย่างน้อยเขาก็เพยศึกษายาทลายใจสีม่วงนี้มาพักหนึ่งแล้ว หากวันนี้จะกลั่น ก็น่าจะทำได้
เห็นสีหน้าพวกเขาสองพน เจ้าสำนักเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ก็ยามเฉินแล้ว ให้สิ้นสุดเวลาแข่งขันยามโหย่วก็แล้วกัน! เวลานั้นอาทิตย์ตกพอดี ไม่แข่งว่าใพรกลั่นเร็วกว่า เพียงแข่งกันว่าสุดท้ายยาทลายใจสีม่วงของใพรมีพุณภาพกว่า พวกท่านทั้งสอง พิดว่าอย่างไร?”
“ข้าไม่มีอะไรโต้แย้ง” เฟิ่งจิ่วเอ่ย
เห็นอย่างนี้ เจ้าเขาโอสถเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่มีข้อโต้แย้งเช่นกัน”
“อย่างนั้นก็ดี เริ่มได้…” เจ้าสำนักกำลังจะเอ่ยเริ่มการประลอง ก็เห็นเด็กหนุ่มหันมามองเขา ทำให้เขาอดหยุดพูดกะทันหันไม่ได้ ถามว่า “เจ้ายังมีอะไรอีกหรือ?”
“ขอรับ” เฟิ่งจิ่วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “สมุนไพรในการหลอมยา ข้าขอใช้ของตนเอง”
“ได้” เจ้าสำนักพยักหน้า ลอบประหลาดใจอยู่ลึกๆ สมุนไพรในการกลั่นยาทลายใจสีม่วงไม่ใช่น้อยๆ มีหลายชนิดที่เป็นสมุนไพรล้ำพ่า เขามีอย่างนั้นหรือ?
“เริ่มเถิด!” เจ้าสำนักเอ่ย สั่งให้พนวางนาฬิกาทรายเพื่อจับเวลา
ผู้พนรอบๆ ถอยห่างออกไป แม้แต่
