บเจ้าเขาโอสถจริงหรือ? เอาดอกคู่ใบม่วงต้นนั้นของเจ้าเป็นของเดิมพัน?” เจ้าสำนักเอ่ยถาม นึกในใจว่าหากเด็กหนุ่มเปลี่ยนใจตอนนี้ เขาก็ตัดสินใจจะยกเลิกเรื่องนี้เสียเลย ดอกคู่ใบม่วงเขาไปหาที่อื่นมาให้เจ้าเขาโอสถก็ย่อมได้
“ขอรับ” เฟิ่งจิ่วยิ้มเอ่ย สายตาหันไปจับจ้องไป๋ชิงเฉิง
เห็นเฟิ่งจิ่วหันไปมองข้างๆ เจ้าสำนักมองตามสายตาของเขา เห็นว่ากำลังจ้องไป๋ชิงเฉิง จึงไม่ได้พูดอะไรมาก
ทว่า ไป๋ชิงเฉิงที่สังเกตเห็นสายตาของเฟิ่งจิ่ว ก็เชิดคางโต้ตอบ สบตาเฟิ่งจิ่ว นางย่างกรายเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าสำนักและเหล่าเจ้าเขาทั้งหลายอย่างนอบน้อม
เห็นไป๋ชิงเฉิงที่จู่ๆ ก็ก้าวออกมา ทุกคนตกตะลึง นี่เป็นการประลองของเจ้าเขาโอสถกับเด็กหนุ่ม นางก้าวออกมาทำไมกัน? ขณะกำลังจะถามก็ได้ยินเสียงของไป๋ชิงเฉิงดังมาก่อน
“เจ้าสำนัก เจ้าเขาทุกท่าน ศิษย์มีเรื่องจะเรียนเจ้าค่ะ” นางเงยหน้ามองพวกเขา แล้วเอ่ยว่า “ศิษย์ไป๋ชิงเฉิง เดิมพันกับเขาเจ้าค่ะ” นางชี้ไปที่เฟิ่งจิ่วซึ่งยืนอยู่ข้างๆ “ศิษย์เดิมพันว่าเขาแพ้ท่านเจ้าเขาโอสถเจ้าค่ะ”
พอได้ยินอย่างนั้น เจ้าสำนักและเหล่าเจ้าเขาต่างตะลึงงัน “นี่มันเรื่องอะไรกันอีก?”
บรรดาลูกศิษย์ที่กำลังมุงดูต่างชะงักงัน กระซิ
