ไร? หากเทียบกันเรื่องหน้าตา แม้ไป๋ชิงเฉิงจะงาม แต่ก็ขาดเสน่ห์ เทียบกับตัวนางเองที่เป็นโฉมสะคราญมากเสน่ห์ได้เสียที่ไหนกัน?
เซียนหยวนเหอเห็นเรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้ ก็อดตะลึงไม่ได้ เขาส่ายหน้ามองไป๋ชิงเฉิง สุดท้ายได้แต่เอามือไพล่หลังเดินออกไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร
ไป๋ชิงเฉิงจ้องเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาขึ้งเคียด สุดท้ายก็หันตัวเดินจากไป ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว “หากพรุ่งนี้เจ้ายังใจกล้าอย่างนี้อยู่ ข้าก็จะยอมเจ้า!”
พอพวกเขากลับไป ซ่งหมิงเดินมานั่งแล้วส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา “นี่เจ้าคิดจะทำอะไร? เก็บผู้หญิงอย่างนี้ไว้ข้างกายก็ไม่มีประโยชน์อะไรนี่”
“ใครว่าเล่า?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ กล่าวว่า “ไป๋ชิงเฉิงหน้าตางดงาม มีพลังไม่ธรรมดา เก็บไว้ข้างกายก็เจริญหูเจริญตา อีกอย่าง ข้าชอบฝึกคนนิสัยเย่อหยิงทะเยอทะยานเล็กน้อยอย่างนี้ด้วย” ขณะเอ่ย ดวงตาของเธอจ้องพิจารณาเขา สายตาแฝงความหมาย
เมื่อเห็นสายตาของเธอ ก็รู้ว่าเธอกำลังบอกว่าตอนนั้นพวกเขาสี่คนถูกเธอจัดการเหมือนกัน ซ่งหมิงอดส่ายหน้าไม่ได้ “ได้ๆๆ นิสัยเจ้าไม่เหมือนชาวบ้านเขาอยู่แล้ว ตามใจเจ้าก็แล้วกัน”
“ไม่ดื่มแล้ว ข้าไปพักสักหน่อย พรุ่งนี้จะสั่งสอนพวกเขาเสียให้เข็ดหลาบ
