้าเป็นอย่างไร?”
“ไม่อย่างไร” เธอชูนิ้วชี้ส่ายไปส่ายมา หน้าตาเหมือนไม่สนใจแม้แต่น้อย
เห็นอย่างนั้น ประกายหงุดหงิดพาดผ่านดวงตาของไป๋ชิงเฉิง “เจ้าอยากแลกอะไร?”
เฟิ่งจิ่วที่ตอนแรกอยากบอกนางตรงๆ ว่าเธอไม่คิดจะแลกเปลี่ยนอะไรทั้งสิ้นมองหญิงสาวดวงหน้างดงามตรงหน้า จู่ๆ ก็ยิ้มขึ้นมา เพียงแต่รอยยิ้มนั้นดูประหลาดเล็กน้อย
ซ่งหมิงที่รู้จักเธอดีเห็นรอยยิ้มประหลาดเช่นนั้น รู้สึกเพียงขนลุกซู่ไปทั้งตัว ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ อดยกมือขึ้นลูบแขนทั้งสองข้างไม่ได้
เห็นรอยยิ้มนั้น เขารู้ว่าเฟิ่งจิ่วคิดจะเล่นงานไป๋ชิงเฉิงเสียแล้ว นึกมาถึงตรงนี้ ก็อดหันไปมองไป๋ชิงเฉิงอย่างเห็นใจไม่ได้
เซียนหยวนเหอเห็นเด็กหนุ่มจู่ๆ ก็เปลี่ยนสีหน้า ประกายแปลกใจพาดผ่านดวงตา เด็กหนุ่มคนนี้…
“เจ้ายิ้มอะไร?” ไป๋ชิงเฉิงขมวดคิ้วถาม
“เจ้าชอบแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงของข้าหรือ?” เธอเขย่าถ้วยสุราในมือเบาๆ ถามด้วยน้ำเสียงแฝงแววเกียจคร้าน
ไป๋ชิงเฉิงมองเด็กหนุ่มตรงหน้า จู่ๆ ก็รู้สึกคาดเดาคนตรงหน้าไม่ได้ พบกันครั้งแรกเด็กหนุ่มดูเหมือนคนเจ้าชู้ จ้องนางไม่วางตา คำก็คนงามสองคำก็คนงาม ทว่าตอนนี้ กลับดูยากแท้หยั่งถึง
………………………………….
