?”
“พวกข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น…” พวกเขาแก้ตัว ลอบทอดถอนใจ
จัวเจิ้งหลินลุกขึ้น มองหน้าทุกคนเอ่ยว่า “ที่ผ่านมาเขาไม่เคยยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องในตระกูล วันนี้ เขาก็จะไม่ทำเช่นกัน แต่เขาไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งไม่ได้แปลว่าหากตระกูลจัวมีภัยเขาจะนิ่งดูดาย เหมือนกับเหตุการณ์ในวันนี้ หากข้ามีอันตราย หรือตระกูลจัวเจอวิกฤติ เขาก็จะยื่นมือเข้ามาช่วย เรื่องนี้ไม่ต้องบอกข้าก็เชื่อว่าเขาจะทำ”
เขามองทุกคน เอ่ยว่า “ข้าหวังแต่ว่าหลังจากผ่านเรื่องราวในวันนี้มา ต่อจากนี้อาวุโสทุกท่านจะไม่เห็นเขาเป็นคนนอกอีก”
ทุกคนเงียบงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะรับคำ “พวกข้าเข้าใจแล้ว”
“ข้าไปหาท่านแม่ก่อน ทุกท่านกลับไปเถิด!” เขาเอ่ย ก่อนจะเดินออกไป
เห็นผู้นำตระกูลออกไปแล้ว ทุกคนมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะทยอยแยกย้ายกันกลับ
ในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า ยามนี้นางกำลังนั่งอยู่บนตั่ง ฟังหญิงวัยกลางคนคนสนิทเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนวันนี้
“ในช่วงเวลาคับขัน เป็นคุณชายใหญ่ที่ช่วยคุณชายรองไว้ สุดท้ายยังกำราบอาวุโสประจำตระกูลโหว ช่วยตระกูลจัวให้ผ่านวิกฤติครั้งนี้ไปได้ด้วย”
………………………………….
