นไพรว่า “เถ้าแก่ ข้างนอกมีคุณชายชุดเขียวคนหนึ่งบอกว่าต้องการพบท่าน”
เถ้าแก่ได้ยินก็ตอบ “เข้าใจแล้ว เจ้าออกไปก่อน ข้าจัดการตรงนี้เสร็จก็จะออกไป” เถ้าแก่แยกประเภทสมุนไพรตรงหน้าเสร็จ ก็จัดระเบียบให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกมา
ครั้นมาถึงข้างนอก ก็เห็นเด็กหนุ่มชุดเขียวกำลังเดินชมร้านอยู่ ไม่รู้ว่ากำลังดูอะไร ทว่าพอเห็นใบหน้าของคนผู้นั้น เถ้าแก่ก็ประหลาดใจ
เขาไม่รู้จักคนคนนี้นี่นา! หรือเขาไม่ได้มาหาตนเอง แต่มาหาซื้อยา? นึกมาถึงตรงนี้ เขาก็ก้าวเดินไปหา ยิ้มถามว่า “คุณชายท่านนี้ ต้องการยาอะไรหรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วหันไปมองเถ้าแก่ ก่อนถามว่า “ท่านคือเถ้าแก่ของที่นี่หรือ?”
“ใช่ ข้าคือเถ้าแก่ของที่นี่ มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ?” เขายิ้มถาม
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วพลิกฝ่ามือ แสดงให้เห็นป้ายคำสั่งกลางฝ่ามือ
เถ้าแก่ที่กำลังพูดคุยกับเขาด้วยรอยยิ้ม ครั้นเห็นเด็กหนุ่มแบมือแสดงป้ายคำสั่ง ครั้นเพ่งมองป้ายคำสั่งดีๆ เขาก็ตกตะลึง เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “จะ เจ้า…”
“หาที่คุยกันเงียบๆ ดีกว่า”
“ขอรับๆ” เถ้าแก่ข่มความตกตะลึงในใจ รีบเชิญเขาเข้าไปข้างใน
………………………………….
