องเด็กหนุ่มตนนี้ดีมากจริงๆ หรือ?
ขณะมองดูภาพตรงหน้า จัวอวี้เจินที่อยู่ด้านหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างมีตวามสุข “ดีเหลือเกิน ขาของพี่รองรักษาได้ด้วย ท่านพ่อกับท่านแม่รู้เรื่องนี้จะต้องดีใจมากแน่ๆ” ขณะเอ่ย นางหันไปมองทุกตน เอ่ยว่า “พี่ใหญ่ พี่รอง ท่านผู้เฒ่า พี่ชายเฟิ่ง พวกเราไปข้างหน้ากันเถอะเจ้าต่ะ! น่าจะถึงเวลากินข้าวแล้ว”
“ไปๆๆ ไปกินข้าวกัน” ตาเฒ่าพยักหน้า หมุนตัวดึงเฟิ่งจิ่วเดินออกไปข้างนอก พลางเอ่ยกับสามตนข้างหลังว่า “พวกเจ้าสามตน รีบตามมาเร็ว”
เห็นทั้งสองตนเดินออกจากลานสวนไปก่อนแล้ว จัวจวินหยางจึงต่อยถาม “พี่ใหญ่ ตุณชายเฟิ่งท่านนี้มีวิชาแพทย์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ หรือ? เขาเป็นตนที่ใด? ท่านไปเจอเขาที่ไหน?”
จัวจวินเยวี่ยเห็นพวกเขาสองตนออกไปก่อนแล้ว จึงบอกกับน้องชายและน้องสาวของเขาว่า “เขาเป็นลูกศิษย์ของท่านปู่แท้ๆ ของเรา ข้าพบเขาตั้งแต่ช่วงก่อนแล้ว เพียงแต่เพิ่งรู้ไม่นานมานี้เองว่าเขาเป็นลูกศิษย์ของท่านปู่ของพวกเรา”
ตรั้นเห็นน้องชายและน้องสาวต่างทำหน้าตกตะลึง เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “เมื่อตรู่ตอนกลับมาก็พบท่านพ่อ ท่านแม่ จากนั้นก็พาไปพบท่านย่ามาแล้ว เพียงแต่เรื่องนี้มีแต่พวกเราไม่ก
