้องรบกวนด้วย”
จัวจวินเยวี่ยไม่ว่าอะไร เพียงเอ่ยว่า “ขอเพียงเจ้าไม่รังเกียจ อยู่นานเท่าใดย่อมได้”
“ไปกันเถิด! พวกเรากลับเรือนตะวันตกกันก่อน” จัวฉู่นฮุยชักชวน ขณะกำลังจะเดินออกไปพร้อมกับพวกเขา ก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก ครั้นเห็นผู้มา เขาก็หยุดเดิน
“พี่ใหญ่”
ผู้มาคือผู้นำตระกูลจัว เขาเดินเอามือไพล่หลังมาเพียงลำพัง มองพวกเขาที่อยู่ในลานสวนแวบหนึ่ง ก่อนจะทักทายจัวฉู่ฮุยเป็นคนแรก จากนั้นก็หันไปมองฮุ่นหยวนจื่อ ยิ้มเอ่ยว่า “ท่านเซียน สบายดีหรือไม่”
“ท่านลุงรอง” จัวจวินเยวี่ยคารวะพร้อมกับขานเรียก พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าและเผยยิ้มเล็กน้อย จัวจวินเยวี่ยก็ยืนเงียบๆ
“น้องรอง เจ้ามาหาท่านแม่หรือ?” จัวฉู่ฮุยถาม สีหน้าอ่อนโยน
“ใช่ แต่ก็ไม่ใช่” เขายิ้มๆ เอ่ยว่า “ข้าได้ยินคนเฝ้าประตูบอกว่าจวินเยวี่ยกลับมาแล้ว หนำซ้ำท่านเซียนก็มาด้วย แล้วยังได้ยินอีกว่าพวกท่านมาหาท่านแม่ที่นี่ จึงมาดูเสียหน่อย ข้าสั่งให้ในครัวเตรียมอาหารไว้แล้ว นานๆ ทีอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ค่ำนี้พวกท่านมากินข้าวด้วยกันที่เรือนตะวันออกเถิด!”
ได้ยินอย่างนั้น ตาเฒ่าลูบหนวด พยักหน้ายิ้มๆ “ก็ดีเหมือนกัน ข้าคนนี้ไม่เคยปฏิเสธของกินอยู่แ
