ปด้วย ในปากมีเขี้ยวแหลมๆ สองซี่งอกขึ้นมา กล้ามเนื้อบนร่างกายขยายใหญ่ เรี่ยวแรงมากขึ้น”
เหลิ่งหวาอธิบายด้วยน้ำเสียงเนิบช้า พลางมองฟั่นหลิน “เจ้าเคยเห็นอาการป่วยเช่นนี้หรือไม่?”
“ไม่เคย” ฟั่นหลินส่ายหน้า ครุ่นคิดเล็กน้อย “แต่เหมือนข้าจะเคยได้ยินอาการอย่างที่เจ้าว่ามา เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าใช่หรือไม่”
“ที่แท้ยามอาการกำเริบจะกลายเป็นตัวประหลาดงั้นหรือ? ไม่น่าเล่าถึงได้มาขอรับการรักษา โรคเช่นนั้นเดาว่าคนทั่วไปคงไม่อาจรักษาได้กระมัง! เจ้าหนูนั่นดูแล้วก็นิสัยไม่น่าคบหานัก กอปรกับนายท่านก็ไม่อยู่ ข้าว่าเขาอยากจะขอรับการรักษาคงไม่ง่ายเช่นนั้น” ตู้ฝานเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ พลางโบกพัดในมือเบาๆ
ฟั่นหลินยิ้มๆ เอ่ยว่า “ก็ไม่แน่ หากเป็นโรคที่นายท่านไม่เคยพบเห็น บางทีนางอาจจะยอมรักษา” เขาหยุดพูด ก่อนยิ้มเอ่ยว่า “ไม่เกี่ยวกับว่าคนคนนั้นเป็นใคร เป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นและอยากศึกษาโรคที่ไม่เคยเจอของหมอคนหนึ่งเท่านั้น”
ได้ยินแล้วตู้ฝานอดยิ้มไม่ได้ “แต่พวกเจ้าว่าตอนนี้นายท่านจะอยู่ที่ใดกันนะ? นานขนาดนี้แล้ว น่าจะอยู่ระหว่างทางกลับแล้วกระมัง?”
………………………………….
