หลิ่งหวาหน้าไม่เปลี่ยนสี เพียงมองชายชุดหรูนิ่งๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะเบี่ยงตัวไปด้านข้าง หลบมือที่พุ่งเข้ามา ยกมือคว้าแขนของอีกฝ่ายพลิกหักไปด้านหลัง
“กร๊อบ!”
“ซี๊ด อ๊าก!”
เสียงกระดูกหักดังลั่นซอย ตามมาด้วยเสียงสูดปากและลั่นร้องด้วยความเจ็บปวด ไม่เพียงผู้ฝึกตนคนที่ถูกเหลิ่งหวาจับหักแขนเท่านั้นที่มีสีหน้าไม่คาดคิด แม้แต่ชายชุดหรูรวมถึงอีกสามคนข้างหลังก็ทำหน้าตื่นตะลึงด้วย
อีกฝ่ายไม่มีคลื่นพลังวิญญาณอยู่รอบตัวด้วยซ้ำ เหตุใด…
ชายชุดหรูพลันตระหนักได้ ร้องขึ้นด้วยความตกใจ “เจ้าฝึกวิชาซ่อนกลิ่นอาย? ฉะนั้นจึงได้เก็บซ่อนวรยุทธ์ไว้ได้?”
วิชาใดกันแน่ถึงได้เก็บซ่อนพลังและวรยุทธ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้? อีกทั้งยังไม่มีกลิ่นอายพลังวิญญาณเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย? คนคนนี้เป็นเพียงผู้ดูแลกระมัง? เหตุใดจึงมีวิชาเช่นนี้ติดตัว? หรือว่า ภูตหมอผู้นั้นเป็นคนสอน?
เหลิ่งหวาไม่สนใจพวกเขา หลังจากหักแขนผู้งฝึกตนคนนั้น ก็ผลักเขากลับไปหาอีกฝ่าย ขณะเดียวกัน น้ำเสียงนุ่มนวลก็ดังขึ้น
“ท่านบอกว่าตนเองเป็นทายาทสายตรง แต่นิสัยใจคอและพฤติกรรมของท่าน กลับขาดการอบรมดูแล ไม่มีคุณสมบัติของของทายาทสายตรงแห่งตระกูลใหญ่เลยแม้แต
