ังของอีกฝ่าย ใครจะรู้…
“เจ้าจะสนใจทำไมว่าพวกข้าเป็นใคร? ทิ้งของมีค่าบนตัวไว้ให้หมด ไม่อย่างนั้น…หึๆ!” เฟิ่งจิ่วแค่นเสียง วาจาที่เอ่ยออกมาทำให้จัวจวินเยวี่ยกับตาเฒ่ามุมปากกระตุก
ที่แท้นางก็มีจุดประสงค์เช่นนี้เอง? นอกจากช่วยทหารรับจ้างกลุ่มนั้นขวางคนพวกนี้ไว้แล้ว ยังคิดจะกวาดของมีค่าบนตัวคนพวกนี้ไว้อีก? ร้ายกาจ! ร้ายกาจเกินไปแล้ว! นี่มันจอมโจรชัดๆ! นางเป็นจอมโจรไม่เท่าไร แต่ทำไมต้องลากพวกเขาสองคนลงน้ำไปซวยด้วยเล่า?
“แม่หนู อย่างไรข้าก็เป็นถึงภูเขาไท่ซานแห่งสำนักเซียน เจ้าว่าหากเรื่องในคืนนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงที่ข้าสั่งสมมาทั้งชีวิตไม่ป่นปี้หมดหรือ?” ฮุ่นหยวนจื่อถอนหายใจเอ่ย หน้าตาดูกังวล
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “เรื่องนี้ใช่ว่าท่านไม่เคยทำเสียหน่อย ครั้งแรกอาจแปลกใหม่ ครั้งสองก็คุ้นเคยเอง ยังมีอะไรต้องลังเลอีก? อีกอย่าง หากท่านไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ก็ฆ่าปิดปากพวกเขาเสียให้หมดจะได้ไม่แพร่งพรายออกไป หากหลุดออกไปจริงๆ ก็คงมีแต่คำสรรเสริญท่าน”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง พยักหน้าชี้คางไปทางคนพวกนั้น “ท่านดูๆ คนพวกนี้แต่ละคนหน้าตาอำมหิตเหี้ยมโหด ใช่คนดีเสียที่ไหน
