ากจะให้ข้าฆ่าพวกเจ้าก่อนแล้วค่อยชิงของมาก่อนดีเล่า? คิดให้ดี ประเดี๋ยวจะเสียใจภายหลังได้”
ได้ยินอย่างนั้น ตาเฒ่ากับจัวจวินเยวี่ยยืนเงียบอยู่ข้างหลังเธอ ดูท่าแทบไม่ต้องให้พวกเขาลงมืออะไรเลยด้วยซ้ำ แค่นางคนเดียวก็จัดการได้แล้ว
ตาเฒ่ายืนจ้องพิจารณาเฟิ่งจิ่วอยู่ข้างหลังเธอด้วยสายตาแปลกๆ มีอะไรต่างจากคนทั่วไปดังคาด ดูจากที่นางหลอกเอาสมบัติล้ำค่าของเขาไปตั้งแต่ที่พบกันครั้งแรก หนำซ้ำยังสลัดเขาทิ้งแล้วล่ะก็ คนคนนี้ไม่ได้ทำเรื่องอย่างนี้เพียงครั้งสองครั้ง ดูท่าทางอันคุ้ยเคยและช่ำชองนี้ ไม่แน่อาจเคยทำเรื่องอย่างการขวางทางแย่งชิงทรัพย์สินมาแล้วเป็นร้อยๆ หน
นึกถึงตรงนี้ เขาลูบหนวด เหตุใดวันนั้นจึงได้รู้สึกว่านางเป็นคนซื่อๆ ไร้พิษภัยได้นะ? ถูกท่าทางใสซื่อของนางหลอกเสียแล้ว
คนพวกนั้นได้ยินคำพูดของเฟิ่งจิ่ว กอปรกับเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี ชั่วขณะหนึ่งเกิดลังเลขึ้นมา หากเอาของทั้งหมดที่มีให้นาง อย่างนั้นพวกเขาก็ถือว่าเสียแรงแล้วเปล่าไม่ใช่หรือ?
………………………………….
