่ได้เชียวนะ!”
คนข้างล่างต่างฮือฮากรูกันขึ้นไป ทยอยพากันขี่กระบี่บินขึ้นไปข้างบน ส่วนกวนสีหลิ่นที่ขึ้นไปถึงปากภูเขาไฟก่อนเห็นศิลาเพลิงก้อนนั้นแล้ว
เพียงแต่ ก้อนนี้ดูเหมือนจะต่างกับก้อนอื่นๆ ศิลาเพลิงก้อนอื่นจะเป็นหินสีดำที่มีประกายวาววับ ทว่าก้อนนี้กลับเป็นสีแดง สีของมันราวกับถูกเพลิงแผดเผา แดงสดงดงาม ชวนให้อดชื่นชมในความงามของมันไม่ได้
“หินก้อนนี้งามนัก! เอากลับไปฝากน้องสาวนางต้องชอบแน่ๆ”
กวนสีหลิ่นพึมพำ ดวงหน้าแข็งกร้าวเผยรอยยิ้มลิงโลดเหมือนเด็กน้อย เป็นสีหน้าที่จะเห็นได้เวลานึกถึงคนในครอบครัวเท่านั้น
เขาเข้าไปอุ้มหินสีแดงสวยก้อนใหญ่ที่ยากจะโอบด้วยมือสองข้างขึ้นมา เก็บเข้าไปในแหวนห้วงมิติ ตั้งใจจะนำกลับไปเป็นของขวัญให้เฟิ่งจิ่ว ทว่า ในเวลานี้เอง ไอสังหารที่พวยพุ่งมาจากข้างหลังทำให้เขาต้องหุบรอยยิ้มแห่งความดีใจ ขมวดคิ้วหันกลับมา ก็เห็นกระบี่ยาวพุ่งเข้ามา เสียงคำรามลั่นหลายเสียงดังตามมา
“เจ้าหนู! ส่งสมบัตินั่นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
“เจ้าหนู! แอบซุกไว้กินคนเดียวจะติดคอตายเอานะ!”
“เจ้าหนู เจ้าใจกล้าไม่เบาเลยนะ! กล้าซุกสมบัติชิ้นนั้นไว้คนเดียวต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้? ถ้ายอมส่งมาดีๆ ข้าจะให้เ
