บไปทางเดิม
เห็นเฟิ่งจิ่วลงไปข้างล่าง ตาเฒ่ารีบตามไป “ครั้งเดียว แค่ครั้งเดียวได้หรือไม่? ข้าไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนั้นมาก่อนเลยจริงๆ ข้ายังสงสัยไม่หายเลย!”
เห็นเขาตามรบเร้าไม่เลิก เฟิ่งจิ่วรู้ว่าหากไม่สะสางเรื่องนี้ให้ชัดเจน เธอไม่ต้อง ด้วยเหตุนี้ เธอมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “ลงไปค่อยว่ากัน”
“ได้ๆๆ” ตาเฒ่ารีบเอ่ย ทั้งสามลงมาจากไหล่เขา แม้จะมอมแมมไปทั้งตัว แต่บนตัวกลับไม่มีแผลถลอกแต่อย่างใด
การที่ทั้งสามคนลงมาจากไหล่เขา คนอื่นๆ ดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด ทว่านี่ถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขา หากสามคนนี้ไปแล้ว ก็ไม่มีใครมาแย่งชิงหญ้าเซียนกับศิลาเพลิงที่อาจปรากฏตัวกับพวกเขาอีก ไม่ว่าอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องดี
คนข้างล่างเห็นทั้งสามคนลงมา ก็อดถอยหลังไม่ได้ กลับเห็นทั้งสามไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เพียงเดินผ่านพวกเขาไปเฉยๆ
“เดินอ้อมตรงนี้ไปก็จะถึงด้านหลังแล้ว ตรงนั้นไม่ใช่ทิศที่หินลาวาจะไหลไป ฉะนั้นเทียบกับทางนี้จะเย็นกว่าหน่อย หนำซ้ำยังมีต้นไม้ช่วยบังแสงแดดด้วย” ตาเฒ่าพูดไปเดินไป พาเฟิ่งจิ่วกับจัวจวินเยวี่ยเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งหนึ่ง
หลังจากที่พวกเขาจากไปไม่นาน คนกลุ่มหนึ่งก็มาถึงที่นี่ ซึ่งก็คือก็กลุ
