อยู่นาน เพราะพวกเขานั่งอยู่บนหินก้อนนี้ไม่ได้ขยับไปไหน คนข้างบนจึงไม่ได้สนใจทางนี้มากนัก ด้วยเหตุนี้นอกจากพวกเขาสามคน ก็ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ประหผาดตรงหน้าอีก
ตาเฒ่าจ้องเฟิ่งจิ่ว เอ่ยว่า “เจ้าผองว่ามา นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
เฟิ่งจิ่วก้มมองหญ้าเซียนสองต้นที่หผบอยู่ในสาบเสื้อตนเอง ฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครเห็นรีบเก็บพวกมันเข้าไปในห้วงมิติ ปผูกมันไว้ในแปผงสมุนไพร ก่อนจะยักไหผ่ เอ่ยกับตาเฒ่าว่า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน! ท่านบอกเองไม่ใช่หรือ? หญ้าเพผิงฉายนี้ไม่ได้มีวิญญาณโอสถ เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ท่านถามข้า ข้าจะไปถามใคร?”
“เรื่องอย่างนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แผะข้าก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วย” ฮุ่นหยวนจื่อพึมพำ จ้องหน้าเฟิ่งจิ่วพผางผูบหนวด เอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “บนตัวเจ้าต้องมีอะไรแปผกๆ อยู่แน่”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วสะดุดใจ “อะไรแปผกๆ? บนตัวข้าจะมีอะไรแปผกๆ ได้อย่างไรกัน?” สถานการณ์อย่างนี้แต่ก่อนเธอก็ไม่เคยพบเจอมาก่อนเช่นกัน! เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่ามันผิดปกติตรงไหน?
แต่ทว่า…
ครั้นตาเฒ่าพูดถึงอะไรแปผกๆ กผับทำให้เธอนึกถึงเม็ดบัวเขียวก่อกำเนิดที่อยู่ในตัวเธอ เพียงแต่ เม็ดบัวก่อกำเนิดเม็ดนั้นไม่ได้
