ขาไฟปะทุอีกครั้งแล้ว ดูแล้วภูเขาไฟปะทุครั้งที่แล้วคงไม่มีใครมาหา” ตาเฒ่าเอ่ย ก่อนจะขยับไปอีกทางหนึ่ง ขุดศิลาเพลิงที่ฝังอยู่ในดินออกมา
“ฮ่าๆ นึกไม่ถึงว่าโผล่ออกมาให้เห็นแค่ปลายเล็กๆ ครั้นขุดออกมาจะก้อนใหญ่ขนาดนี้ นี่ต้องเป็นก้อนที่ใหญ่ที่สุดที่ข้าขุดได้แน่ๆ” ฮุ่นหยวนจื่อเอ่ยอย่างลิงโลด ยื่นศิลาเพลิงก้อนนั้นให้เฟิ่งจิ่วกับจัวจวินเยวี่ยดู
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “ของสิ่งนี้ท่านหาเยอะไปก็ไม่มีประโยชน์! อย่างมากก็เอาไปขายแลกเงิน แต่ท่านก็ไม่น่าจะขาดเงินเหมือนกันนี่”
“ฮี่ๆ แน่นอน มีอะไรบ้างที่ข้าอยากได้แล้วไม่มี?” เขาเชิดคางขึ้นโดยไม่รู้ตัว หน้าตาภาคภูมิใจ และเพราะอารมณ์อันเบิกบาน จึงยื่นศิลาเพลิงขนาดเท่าฝ่ามือก้อนนั้นไปข้างหน้า “เอ้า ข้าให้เจ้า ข้าเห็นว่าเจ้าหาก้อนใหญ่ไม่ได้เลยสักก้อน”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วประหลาดใจ มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ให้ข้า?”
“อืม ให้เจ้า” ตาเฒ่ายิ้มตาหยี
“ตอนนี้ท่านให้ข้า อีกเดี๋ยวคงไม่ขอคืนหรอกกระมัง?” เธอจ้องหน้าเขาด้วยสายตาสงสัย
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? ข้าเป็นคนใจแคบอย่างนั้นเชียวรึ?” เขาแค่นเสียง ก่อนจะโยนศิลาเพลิงก้อนนั้นให้เธอ “รับไว้ๆ ของ
