วกเขาดุจภูเขาไฟที่ปะทุออกมา พลังต่อสู้ของพวกเขาราวกับถูกกระตุ้น ต่างไม่สนใจบาดแผลบนตัว มุ่งสังหารศัตรูเพียงอย่างเดียว
ครั้นหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างตาย ก็เหมือนกับเสาหลักล้มลง ทุกคนแตกตื่นคิดจะหนีเอาชีวิตรอด ยิ่งแตกตื่นก็ยิ่งลนลาน สุดท้ายก็ล้มตายนับไม่ถ้วน มีเพียงคนส่วนน้อยที่หนีไปได้
ในอีกด้านหนึ่ง เฟิ่งจิ่วกับฮุ่นจื่อหยวนรวมถึงจัวจวินเยวี่ยเพิ่งออกเดินทางได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงฆ่าฟันกันดังมาจากข้างหลัง เธอไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ฮุ่นหยวนจื่อกลับชะงักเท้าหันกลับไปมอง
“เสียงนี้ คงไม่ใช่ทหารรับจ้างพวกนั้นหรอกกระมัง?” เขาลูบหนวดพึมพำ หันไปมองเฟิ่งจิ่ว
“ไม่ต้องมองข้า จะทำอะไรก็ไปทำ ข้าไม่ได้ห้ามเสียหน่อย” เฟิ่งจิ่วว่า เธอนั่งดื่มสุราอยู่บนหลังเจ้ากลืนเมฆาอย่างสบายอกสบายใจ เธอเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ไม่ใช่ว่าจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเสียทุกเรื่องไป ถึงจะยื่นมือเข้าไปช่วยก็ต้องดูโอกาสและอารมณ์ของเธอก่อน
ได้ยินอย่างนั้น ตาเฒ่าหัวเราะชอบใจ “ในเมื่อเป็นอย่างนี้ งั้นพวกเราพักที่นี่ก่อน? ให้จวินเยวี่ยกลับไปดูหน่อย?”
เฟิ่งจิ่วไม่ตอบ แต่กลับเปลี่ยนจากท่านั่งเป็นท่านอนหงายหน้าขึ้นท้องฟ้า แผ่นหลังนอนลงบนขนนุ่มๆ ของเจ
