อ้แก่โรคจิต! ไม่ว่ายินยอมหรือไม่ก็ดี จะเอาให้ได้งั้นหรือ? ไม่นึกว่าไอ้แก่นั่นจะโรคจิตขนาดนี้!”
ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของจอมมารโหลิตต่างก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน จอมมารโลหิตพูดอย่างนั้นเพราะชอบพอในตัวเฟิ่งจิ่วงั้นหรือ? จอมมารโลหิตอายุขนาดนี้แล้วคงไม่ใช่พวกแขนเสื้อกุด[1]หรอกระมัง?
พวกเขามองทั้งสองด้วยสีหน้าแปลกๆ กลับลืมไปชั่วขณะหนึ่งว่ายามนี้ตนเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย
มีเพียงจัวจวินเยวี่ยที่ได้ยินคำพูดของจอมมารโลหิตแล้วครุ่นคิด เขาไม่คิดว่าจอมมารโลหิตจะหมายความเช่นนั้น เขาน่าจะอยาก…
เห็นฝีมือและวรยุทธ์ที่โดดเด่นของเด็กหนุ่ม ความคิดหนึ่งแวบผ่านในหัว
เขาคิดจะแย่งร่างเด็กหนุ่มไป! เขาคิดจะเลี้ยงเฟิ่งจิ่วไว้ข้างกาย เพื่อต่อไปยามที่เขาใกล้สิ้นอายุขัยจะได้แย่งร่างของเฟิ่งจิ่ว!
นึกมาถึงตรงนี้ สายตาของเขาพลันตึงเครียด เม้มปากมองเหตุการณ์ตรงหน้า คาดเดาว่าเฟิ่งจิ่วมีโอกาสชนะหรือไม่? หากแพ้จอมมารโหลิต ทุกคนที่นี่ก็ไม่มีใครรอดไปได้ เฟิ่งจิ่วก็จะตกอยู่ในกำมือของเขา กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาเลี้ยงไว้ข้างกายเท่านั้น!
ขณะกำลังคิดก็ได้ยินเสียงดังปึง เขาเงยหน้ามองไป เห็นเพียงเฟิ่งจิ่วเด็กหนุ่มชุดเขียวถูก
