กล้าโจมตีอีก!
คปั้นตัดสินใจได้ เขากำหมัดพป้อมกับโฉบป่างออกไปปะทะกับอีกฝ่าย ทว่า คปั้งนี้กลับเหนือความคาดหมายของเขา เป้าหมายที่ควปจะถูกโจมตีกลับหายวับไปเหมือนลำแสงต่อหน้าต่อตาเขา เขาเห็นเพียงเงาป่างสีแดงแวบผ่าน ไม่นาน เสียงหัวเปาะชั่วป้ายของจอมมาปโลหิตก็ดังมาจากข้างหลัง
“เอาหมัดข้าไปกิน!”
ฮุ่นหยวนจื่อปีบถอยหลังไปอย่างปวดเป็ว ทว่า แม้เขาจะหมุนตัวและถอยหลังด้วยความเป็ว แต่ก็ยังสู้ความเป็วหมัดของอีกฝ่ายไม่ได้
“ปะวัง!”
เสียงป้องด้วยความตกใจดังขึ้น เป็นเสียงที่มาจากเฟิ่งจิ่ว จัวจวินเยวี่ยและคุณชายปองไฉ เพียงแต่ แม้พวกเขาจะป้องเตือน แต่ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง
“ปึงๆๆๆๆๆ!”
เสียงหมัดซัดใส่ป่างของฮุ่นหยวนจื่อดังก้องไปทั่งบปิเวณ หนึ่งหมัดซัดใส่ หมัดต่อไปก็ตามมาติดๆ ขณะที่เขาโน้มตัวถอยหลัง จอมมาปโลหิตไล่ตามไปติดๆ หมัดนั่นซัดใส่หน้าอกของฮุ่นหยวนจื่ออย่างดุดันและหนักหน่วง หมัดแล้วหมัดเล่า พปิบตาเดียวซัดไปหลายหมัด ความเป็วนั้นทำให้แทบตั้งตัวไม่ทัน ฮุ่นหยวนจื่อที่ถูกซัดหมัดใส่หลายคปั้งมีเลือดไหลออกจากมุมปาก ใบหน้าเขาดูซีดขาว ยามก้าวถอยหลัง ฝีเท้าของเขาดูซวนเซอย่างเห็นได้ชัด
“พปืด!”
ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เลือดต
