ินไป คิดว่าตนเองเป็นผู้ฝึกวิชาเซียนสามารถพาคนในตระกูลมาฝึกฝนในป่าภูเขาไฟได้ แต่กลับต้องเผชิญหน้ากับอันตรายครั้งแล้วครั้ง
เวลานี้ หลังจากหมอที่ติดตามตระกูลไฉมาตรวจอาการของพวกลูกหลานตระกูลไฉที่ได้รับบาดเจ็บเสร็จ เขากลับส่ายหน้า ก่อนรายงานคุณชายรองไฉ “คุณชายรอง ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แค่แผลภายนอกเล็กน้อย ข้าให้พวกเขาทำความสะอาดแผลและใส่ยาแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่า…”
เพียงแต่ไม่รู้ว่า หลังจากนี้จะมีอาการใดตามมาหรือไม่? โดยเฉพาะเมื่อเห็นฮุ่นหยวนจื่อไม่ยอมบอกอะไร ลึกๆ ในใจเขาจึงไม่มั่นใจ ทว่าตอนนี้กลับตรวจไม่เจออะไร
“ท่านเซียน ได้โปรดบอกพวกข้า หากถูกมดกินคนกัดแล้งจะเป็นอย่างไร? พวกข้าจะได้เตรียมตัวรับมือ” คุณชายรองไฉขอร้อง ลึกๆ ข้างในเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจ หากถูกกัดแล้วมีเพียงบาดแผลภายนอก สีหน้าของฮุ่นหยวนจื่อคงไม่แย่ขนาดนี้
“ท่านบุพพาจารย์ขอรับ” ฝานอี้ซิวเองก็เรียกเขา มองเขาด้วยความร้อนใจ
ทุกคนที่อยู่รอบๆ ไม่ว่าจะเป็นคนที่บาดเจ็บเพราะถูกมดกินคนกัดหรือไม่ สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่ฮุ่นหยวนจื่อ
ครั้นเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขา ฮุ่นหยวนจื่อแค่นเสียงขึ้นจมูก บ่นอย่างไม่สบอารมณ์ “มองข้าทำไมก
