ตอนที่ 2003 ต้องคว้ามาให้ได้
“หึๆ…”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ ในเสียงหัวเราะแฝงไว้ด้วยความเย็นชา และไปไม่ถึงดวงตา เธอยืนพิงขอบประตู นัยน์ตาสุกใสกวาดมองคนสิบกว่าคนในลานสวน สุดท้ายก็หยุดจ้องที่ชายคนแรก
“งั้นหรือ? น่าเสียดาย ข้าไม่ได้ชื่นชมท่านมากนัก” เธอเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน สองมือกอดอกสายตาจับจ้องไปที่ชายคนนั้น วาจาที่เอ่ยออกจากปากกลับเป็นคำสั่งต่อคนในจวน “สังหารผู้บุกรุกเสีย!”
วาจาเรียบๆ ประโยคเดียว น้ำเสียงไม่เดือดเนื้อร้อนใจ ไม่หนักไม่เบาถูกถ่ายทอดออกไปกลางค่ำคืนนี้ ความเย็นชาและไอสังหารในวาจานั้นทำให้คนของตำหนักราตรีสังหารตะลึงงัน ผู้หญิงคนนี้กลับกล้าเป็นศัตรูกับตำหนักราตรีสังหารของพวกเขา?
ขณะกำลังคิด ก็เห็นเงาร่างยี่สิบกว่าเงากรูออกมาจากรอบด้าน และพลังของคนเหล่านี้ล้วนอยู่ในระดับเซียนเหินขึ้นไป คนเหล่านี้ไม่ใช่ใครที่ไหน พวกเขาก็คือสมาชิกที่เฟิ่งจิ่วเคยฝึกฝนมาด้วยตนเองนั่นเอง
ตอนแรกพวกเขาแยกย้ายกันไป เพียงแต่บางคนหลังจากผ่านไปช่วงหนึ่งก็กลับมาอยู่กับเธอ และทำงานให้เธอ เพราะสำหรับผู้ฝึกตนบางคน ขอเพียงพวกเขายอมรับ ไม่ว่าที่ใดล้วนนับเป็นบ้านและที่พักพิงได้ทั้งนั้น
ด้วยเหตุนี้ เมื่อสิ้นเสี
