ของข้า หลายเดือนก่อนเขากลับมาจากข้างนอกพร้อมบาดแผล เขาไม่ได้บอก พวกข้าเองก็ไม่ได้สังเกต เพียงแต่ต่อมา อาการบาดเจ็บอย่างอื่นล้วนหายดี กลับมีแผลพุพองจุดหนึ่งที่ไม่ยอมหายสักที ไม่ว่าใช้ยาใดแผลก็เหวอะหวะอยู่ตลอด ตอนนี้ยิ่งอาการร้ายแรง ด้วยเหตุนี้ ข้าอยากจะขอซื้อยาที่ทำให้แผลของลูกชายข้าหายดี ภูตหมอโปรดมอบยาให้ข้าด้วยเถิด”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วเงียบครุ่นคิดครู่หนึ่ง “แผลเหวอะหวะหลังจากโดนของร้อน? แผลประเภทนี้ปกติยาทาสมานแผลห้ามเลือดล้วนใช้ได้ผล หากไม่ได้ผล เช่นนั้นก็แสดงว่าไม่ใช่แผลน้ำร้อนลวกทั่วไป”
เธอมองชายวัยกลางคนที่กลางหว่างคิ้วสะท้อนความซื่อตรง เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “ลูกชายท่านได้เดินทางมาด้วยหรือไม่?”
“มาด้วย เพียงแต่เพราะแผลเน่าจนส่งกลิ่น ข้าจึงให้เขาพักที่เรือนแห่งหนึ่งก่อน ไม่ได้พามาที่หอยาสวรรค์ด้วย”
“ช่วงบ่ายก็แล้วกัน! ช่วงบ่ายท่านพาคนมา ลานสวนที่นี่มีประตูข้างบานหนึ่ง ถึงเวลาท่านพาเขาเข้ามาจากทางนั้น” เธอชี้ไปที่ประตูข้างที่อยู่ด้านนอก
………………………………….
