ตนเอง จับโดนแค่เนื้อ ไม่มีเอวให้เห็นเลยแม้แต่น้อย นึกมาถึงตรงนี้ นางห้ามน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความเสียใจไว้ไม่อยู่
แต่ก่อนไม่เคยรู้สึกเดือดร้อนที่ตนเองอ้วน แต่พอได้ยินคำพูดพวกนี้ ในใจกลับเจ็บปวดนัก นางไม่กล้าให้พวกเขารู้ว่าตนเองยืนอยู่ตรงนี้ เพียงจากไปอย่างเงียบๆ
เหลือบเห็นชายกระโปรงนั้นหายไปแล้ว เหลิ่งหวาหันกลับมามองตู้ฝาน “เจ้าพูดอย่างนี้เกินไปแล้ว อย่างไรนางก็เป็นแม่นาง คงรู้สึกขายหน้าแย่”
ตู้ฝานขยับพัดในมือเบาๆ พลางยิ้ม “ข้าก็แค่พูดความจริงเท่านั้น ถึงแม้บางครั้งการพูดความจริงจะทำให้คนฟังเสียใจ แต่ตอนนี้แม่นางเสี่ยวเอ้อร์อยู่ในวัยสาวแรกแย้ม หากไม่มุ่งมั่นตั้งใจ จะเปลี่ยนรูปร่างตนเองได้อย่างไร หากเปลี่ยนแปลงตนเองจะทำให้นางหาสามีได้ง่ายขึ้นไม่ใช่หรือ?”
เหลิ่งหวาส่ายหน้า “พูดอย่างนี้ไม่ถูก หากชอบคนคนหนึ่งจริงๆ ก็ชอบทุกอย่างของนาง จะรังเกียจนางเพราะนางอ้วนได้อย่างไรกัน รักแรกพบนั้นเกิดจากหน้าตา แต่รักที่ยั่งยืนนั้นเป็นเพราะเรารักใครสักคนจริงๆ”
ได้ยินอย่างนี้ ตู้ฝานยิ้มๆ เอ่ยหยอกเย้าว่า “เจ้ายังไม่เคยเจอผู้หญิงที่ทำให้ใจเต้นไม่ใช่หรือ? ทำไมจึงเข้าใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ดีนักเล่า? หรือว่า เจ้ามีนา
