ั้นสองอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็จากไป”
ที่จริงเรื่องนี้พวกเขาก็ตั้งใจจะรายงานนายท่านเหมือนกัน แต่เห็นว่านายท่านหลับแล้ว จึงไม่มีโอกาสได้บอก ทำได้เพียงค่อยรายงานนางวันพรุ่งนี้ แต่ในเมื่อเจ้าตำหนักเป็นศิษย์ของเซียนจื๋อสุ่ย หนำซ้ำอีกไม่นานก็ต้องออกเดินทางไปพร้อมกับเขา เรื่องนี้บอกให้เขารู้ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว
“อืม เข้าใจแล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า ก่อนจะอุ้มเฟิ่งจิ่วกลับไป
ทั้งสองมองเจ้าตำหนักอุ้มนายท่านกลับไป ก่อนจะละสายตากลับมา จากนั้นก็กลับเข้าไปสะสางงานในหอยาสวรรค์ต่อ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ออกมาข้างนอกหุ้มเสื้อคลุมกันลมบนตัวเฟิ่งจิ่ว รวบรวมพลังเหินขึ้นกลางอากาศพานางทิ้งตัวลงในลานสวนของจวนเฟิ่ง เข้ามาในห้อง วางนางลงบนเตียงและห่มผ้าให้นางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินออกไป
“มีอะไร?” เขาหันไปถามฮุยหลางที่เฝ้าอยู่ข้างนอก ก่อนถาม
“นายท่าน วันนี้เซียนจื๋อสุ่ยไปที่หอยาสวรรค์ เขา…” ฮุยหลางกำลังจะรายงานเรื่องที่เซียนจื๋อสุ่ยทำในวันนี้ให้เขาฟัง กลับเห็นเขายกมือห้าม
“เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว อีกอย่าง ข้าให้เจ้าติดตามเขา ไม่ใช่จับตาดูเขา แต่ต้องคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา” เซวียนหยวนโม่เจ๋อขมวดคิ้วกำชับ
ได้ยินอย่างนั้น
