้นได้อย่างไรกัน?
“ใช่สิ ท่านปู่ถานหิวหรือไม่? อืม เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! ข้าจะสั่งให้คนต้มข้าวต้มมาให้ท่านกิน ประการแรกช่วยพักฟื้นร่างกายได้ ประการที่สองรสชาติไม่เลวด้วย”
ขณะกล่าว เธอหันไปมองฟั่นหลินที่อยู่ด้านหนึ่ง ถามว่า “ข้าวต้มยาเจ้าทำเป็นหรือไม่?”
“นายท่านวางใจ ข้ามีความรู้เรื่องอาหารบำรุงร่างกาย จะไปสั่งให้คนยกข้าวต้มที่ทำเสร็จแล้วมาเดี๋ยวนี้ขอรับ” ฟั่นหลินตอบ จากนั้นก็ถอยออกไปหลังจากคารวะอย่างนอบน้อม
“เจ้าเป็นใครกันแน่?” ผู้อาวุโสถานอดถามไม่ได้ เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและอยากรู้
“ข้าก็ชื่อเฟิ่งจิ่วอย่างไรเล่า? อืม แล้วก็เป็นผู้หญิงด้วย ส่วนเรื่องอื่น…” เธอยิ้มๆ “ก็แค่มีความสามารถเพิ่มขึ้นมาหน่อย มีตำแหน่งฐานะเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อย แล้วก็มีลูกน้องมากขึ้นเท่านั้นเอง”
ผู้อาวุโสถานอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ มีเท่านั้นเสียที่ไหนเล่า! หอรวมสมบัติก็ถูกนางทำลายด้วยไม่ใช่หรือไร? มีความสามารถที่น่าสะพรึงขนาดนั้น แต่ก่อนเขาช่างตาไม่มีแวว กลับมองนางเป็นเด็กหนุ่มเก็บสมุนไพรธรรมดาคนหนึ่ง
“ผู้อาวุโสถาน ท่านพักผ่อนเถิด! ข้าขอตัวก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมท่านใหม่” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อน
