ในเมืองเท่านั้นที่สังเกตเห็น เพียงแวบเดียวที่เหลือบเห็นนั้น ก็ทำให้ผู้คนตกตะลึงกับพลังของเฟิ่งจิ่วได้แล้ว
ชายชุดเทาอีกคนที่เหลือเองก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกตินี้เช่นกัน ด้วยเหตุนั้นจึงมาหยุดอยู่ข้างชายชรา “เราถอยก่อนดีกว่าขอรับ! กลับไปรายงานให้นายท่านทราบ เชื่อว่านายท่านต้องไม่ลงโทษเราแน่ ถึงอย่างไรป่าเขาเขียวสมบูรณ์ ไม่ต้องกลัวไม่มีฟืน[1]” เขาเองก็ไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เช่นกัน
“ถอยเถอะ!” ชายชราเอ่ย เพิ่งจะขยับตัวเล็กน้อย ก็ได้ยินเสียงหัวเราะหนึ่งดังมา
“แค่นี้ก็คิดจะถอยแล้วหรือ? คงไม่ได้คิดว่าจะหมิ่นเกียรติหอยาสวรรค์ของเรากันได้ง่ายๆ หรอกกระมัง?” เฟิ่งจิ่วหัวเราะหยันมองพวกนั้นที่กำลังจะถอยหนี และขณะที่เธอเอ่ยคำพูดเหล่านั้น เงาร่างสีดำสิบกว่าเงาก็ได้ปรากฏตัวและขวางทางหนีของคนพวกนั้นไว้แล้ว
ครั้นเห็นกลิ่นอายและระดับวรยุทธ์ที่ลึกล้ำของคนชุดดำสิบกว่าคนนั้น ชายชราชุดเทาหน้าแดงก่ำ จ้องเฟิ่งจิ่วด้วยสานตาอาฆาต
“หมายความว่าท่านเจ้าหอจะไม่ยอมปล่อยให้พวกเราไป? ท่านคิดดีแล้วใช่หรือไม่!” ในน้ำเสียงแฝงไว้ด้วยแววข่มขู่รางๆ
“จะไปนั้นย่อมได้ แต่พวกเจ้าตัดแขนตัวเองข้างหนึ่งก็แล้วกัน! ไม่อย่างนั
