อยู่ไม่ไกล “นายท่านของเจ้าคือภูตหมอหรือ? เจ้าของหอยาสวรรค์แห่งนี้ก็คือเฟิ่งจิ่ว? ก็คือภูตหมอ?”
ได้ยินอย่างนั้น คนอื่นต่างตะลึงงัน ภูตหมอเฟิ่งจิ่วผู้นี้เป็นใครกัน? มีชื่อเสียงมากหรือ? เหตุใดพวกเขาจึงไม่เคยได้ยิน?
“ใช่หรือไม่? นายท่านของเจ้าก็คือภูตหมอเฟิ่งจิ่ว? เจ้าของหอยาสวรรค์แห่งนี้คือภูตหมอใช่หรือไม่?” ชายวัยกลางคนผู้นั้นหน้าตาตื่นเต้น สาวเท้าเร็วๆ เดินมาถามเหลิ่งหวา
ทุกคนเห็นอย่างนั้น ต่างก็พร้อมใจกันหันมาจ้องเด็กหนุ่มกิริยาอ่อนโยนในชุดขาว ลอบครุ่นคิดในใจ กลับไปต้องให้คนสืบสักหน่อย ว่าภูตหมอเฟิ่งจิ่วผู้นี้เป็นใครกันแน่? เหตุใดพอผู้นำตระกูลเหยียนพูดถึงภูตหมอเฟิ่งจิ่วจึงได้ตื่นเต้นถึงเพียงนี้?
เหลิ่งหวายิ้มอ่อนโยน ตอบเสียงนุ่มนวลว่า “ถูกต้องแล้ว นายท่านของข้าก็คือภูตหมอ” สิ้นเสียง เขามองผู้นำตระกูลเหยียน ชมว่า “ท่านผู้นำตระกูลเหยียนสายตาแหลมคมนัก”
ครั้นได้ยินคำตอบยืนยัน ผู้นำตระกูลเหยียนตื่นเต้นจนถึงกับหน้าแดงก่ำ “ที่แท้ก็เป็นยาของภูตหมอดังคาด! ดีเหลือเกิน! ดีเหลือเกิน! ผู้ดูแลเหลิ่ง ยานี้ข้าเอา เม็ดนี้ แล้วก็เม็ดนี้ด้วย ข้าเอาหมดเลย!” เขารีบชี้ไปยังยาสองเม็ดที่ถูกใจ ราวกับกลัว
