คนก็คือผู้ดูแลของหอยาสวรรค์ขอรับ”
“ข้าแซ่เหลิ่ง”
“ข้าแซ่ตู้”
ทั้งสองแนะนำตัวอย่างกระชับ จากนั้นตู้ฝานก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงหันไปมองเหลิ่งหวาแวบหนึ่ง
เหลิ่งหวาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ “จะให้เรียกท่านว่าอย่างไรดี?”
“ข้าแซ่ฝาน เป็นหัวหน้าสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุของเมืองร้อยนที พวกเจ้าเรียกข้าว่าหัวหน้าฝานก็ได้” เขายิ้มตอบ ก่อนหันไปมองด้านหลัง แล้วอธิบายว่า “วันนี้ที่มาเพราะอย่างจะแสดงความยินดีกับเจ้าของหอยาสวรรค์ เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อย ไม่ได้มากมายอะไร”
เหลิ่งหวายิ้มๆ เอ่ยว่า “หัวหน้าฝานกล่าวหนักไปแล้ว นายท่านของข้ากำชับไว้แต่แรก หอยาสวรรค์ต้อนรับแค่ลูกค้าเท่านั้น ไม่รับของขวัญ ไม่สู้หัวหน้าฝานเก็บของขวัญ แล้วเดินชมหอยาสวรรค์ของเราตามสบายเถิดขอรับ”
“เจ้าสามหาว!”
รองหัวหน้าที่อยู่ข้างหลังตวาดลั่น จ้องเหลิ่งหวาด้วยสายตามาดร้าย ก่อนจะตะคอกอีกว่า “ท่านหัวหน้าเดินทางมามอบของขวัญแสดงความยินดีด้วยตนเอง แล้วก็อยากพบหน้าเจ้านายของพวกเจ้าสักครั้ง เจ้าเป็นเพียงผู้ดูแลตัวเล็กๆ กลับกล้าเสียมารยาทปฏิเสธเช่นนี้!”
เผชิญหน้ากับการตำหนิของเขา เหลิ่งหวาเพียงยิ้มอย่างอ่อนโยน มองเขาแล้วถามว่า “ท่านนี้ชื่ออะไรหรือ?
