อ่ยว่า “ลูกค้าท่านนี้ โปรดมาลงทะเบียนเกี่ยวกับยาที่ท่านต้องการรวมถึงข้อมูลของท่านด้วย จากนั้นพวกข้าจะมีคนทดสอบยาให้ท่าน หากทดสอบยาแล้วพบว่าไม่มีอะไรผิดพลาดจึงจะชำระเงิน”
ได้ยินอย่างนั้น ชายวัยกลางคนชุดผ้าไหมหัวเราะอย่างเบิกบาน “ได้ๆๆ” ที่แท้ก็มีคนทดสอบยาให้ด้วย พอดีเลย เขาจะได้ไม่ต้องกลับไปหาคนมาทดสอบเอง
กลุ่มคนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็อดกระซิบกระซาบกันไม่ได้ “ที่แท้จะซื้อยาของพวกเขายังต้องลงทะเบียนด้วย? ไม่ใช่ว่ามือหนึ่งยื่นเงินมือหนึ่งมอบของ แต่อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน คนที่มาซื้อยาจะได้สบายใจ”
ข้างในนี้ มีคนเห็นว่าส่วนใหญ่ยาไม่ได้ถูกนำมาจัดวาง ส่วนมากเป็นเพียงขวดเปล่าและคำอธิบายสรรพคุณเท่านั้น มีเพียงยาไม่กี่ชนิดที่ถูกจัดวางบนชั้นวาง ด้วยเหตุนี้ ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งจึงถาม “อย่างนี้พวกเราเห็นก็ไม่ได้เห็น ใครจะรู้ว่าใช่ยาที่พวกเราอยากได้หรือเปล่า? พวกเจ้าควรจะเทยาใขวดออกมาให้พวกข้าดูจึงจะถูก”
คนอื่นๆ ต่างลดเสียงขณะพูดคุยให้เบาลง ครั้นชายฉกรรจ์คนนั้นตะโกนเสียงดัง จึงดึงดูดสายตาของคนรอบข้างให้มองมาเป็นจุดเดียว
ท่ามกลางกลุ่มคน เหลิ่งหวาสาวเดินมาอย่างแช่มช้า โบกมือสั่งให้บริกรหญิงไปดูแลลูกค้าอื่น ก่อนจ
